น็อตติงแฮม ฟอเรสต์ 1978 แชมป์ลีกทันทีหลังเลื่อนชั้น

น็อตติงแฮม ฟอเรสต์ เพิ่งเลื่อนชั้นขึ้นดิวิชั่น 1 แบบเฉียดฉิวในฤดูกาล 1976/77 แล้วกลับมาคว้าแชมป์ลีกสูงสุดของอังกฤษได้ทันทีในฤดูกาลถัดมา 1977/78 ภายใต้การคุมทีมของไบรอัน คลัฟ เรื่องนี้มักถูกเล่าปนกับสถิติไม่แพ้ 42 นัดของสโมสร ทั้งที่จริงแล้วเป็นคนละช่วงเวลากัน บทความนี้จะแยกให้ชัดว่าฤดูกาลแชมป์จบด้วยตัวเลขอะไรบ้าง และสถิติไม่แพ้อยู่ตรงไหนกันแน่

ฟอเรสต์เลื่อนชั้นขึ้นมาแบบไหน

ฤดูกาล 1976/77 น็อตติงแฮม ฟอเรสต์ จบอันดับ 3 ของดิวิชั่น 2 ด้วยผลงาน 21 ชนะ 10 เสมอ 11 แพ้ เก็บได้ 52 แต้ม จากทั้งหมด 42 นัด ได้สิทธิ์เลื่อนชั้นเป็นทีมสุดท้ายในสามทีมแรก ตามหลังแชมป์กลุ่มอย่างวูล์ฟแฮมป์ตัน วันเดอเรอร์ส (57 แต้ม) และรองแชมป์เชลซี (55 แต้ม) ขณะที่โบลตัน วันเดอเรอร์ส ซึ่งจบอันดับ 4 ด้วย 51 แต้ม พลาดโอกาสเลื่อนชั้นไปเพียงแต้มเดียว การเลื่อนชั้นครั้งนี้จึงไม่ได้มาแบบสบาย ๆ แต่เป็นการฝ่าฟันในช่วงโค้งสุดท้ายจริง ๆ ก่อนฤดูกาลใหม่จะเริ่ม สื่อและนักวิจารณ์ส่วนใหญ่มองว่าทีมที่เพิ่งเลื่อนชั้นด้วยผู้เล่นผสมทั้งฝีมือธรรมดาและดาวรุ่งไม่มากประสบการณ์แบบฟอเรสต์มีโอกาสสูงที่จะต้องดิ้นรนเอาตัวรอดในดิวิชั่น 1 มากกว่าจะไปลุ้นแชมป์

ฤดูกาลแชมป์จบด้วยตัวเลขอะไร

ผลลัพธ์กลับตรงข้ามกับที่คาดกันโดยสิ้นเชิง ฟอเรสต์จบฤดูกาล 1977/78 ด้วยสถิติ 25 ชนะ 14 เสมอ เพียง 3 แพ้ จาก 42 นัด เก็บได้ 64 แต้ม ยิงได้ 69 ประตู เสียเพียง 24 ประตู ทิ้งห่างลิเวอร์พูล ทีมรองแชมป์ที่ทำได้ 57 แต้มไปถึง 7 แต้มเต็ม ทีมแพ้เพียง 3 นัดตลอดทั้งฤดูกาลถือเป็นตัวเลขที่หายากมากสำหรับทีมที่เพิ่งเลื่อนชั้นขึ้นมา ไม่เพียงคว้าแชมป์ลีกเท่านั้น ฟอเรสต์ยังเก็บถ้วยลีกคัพเป็นถ้วยแรกของสโมสรนับตั้งแต่เอฟเอคัพปี 1959 ด้วยการเอาชนะลิเวอร์พูล แชมป์เก่าและแชมป์ยุโรปในนัดรีเพลย์ที่โอลด์แทรฟฟอร์ด ด้วยจุดโทษที่ก่อให้เกิดข้อถกเถียงของจอห์น โรเบิร์ตสัน หลังนัดแรกที่เวมบลีย์จบแบบไร้สกอร์ แม้จะพลาดโอกาสทำดับเบิลเพราะตกรอบก่อนรองชนะเลิศเอฟเอคัพให้เวสต์บรอมวิช อัลเบียนก็ตาม

แชมป์ถูกยืนยันเมื่อไร

ฟอเรสต์การันตีแชมป์ลีกได้สำเร็จหลังเสมอโคเวนทรี ซิตี้ แบบไร้สกอร์ในเดือนเมษายน 1978 ก่อนฤดูกาลจะปิดฉากอย่างเป็นทางการ เส้นทางกว่าจะถึงจุดนั้นก็ไม่ได้ราบรื่นตลอดสาย ช่วงต้นฤดูกาลทีมชนะรวดสามนัดแรกและขึ้นเป็นจ่าฝูงทันที ก่อนพ่ายอาร์เซนอล 3-0 จนเสียสถิติไม่แพ้ชุดแรกไป จากนั้นกลับมาชนะรวดอีกสามนัดจนขึ้นเป็นอันดับ 2 ตามหลังแมนเชสเตอร์ ซิตี้ ด้วยผลต่างประตู ต้นเดือนตุลาคมฟอเรสต์ถล่มอิปสวิช ทาวน์ 4-0 โดยปีเตอร์ ไวธ์ ยิงคนเดียวทั้งสี่ประตู ทำให้ทีมกลับขึ้นเป็นจ่าฝูงและครองตำแหน่งนั้นไว้ได้ตลอดช่วงที่เหลือของฤดูกาล มีเพียงช่วงพฤศจิกายนที่แพ้ติดต่อกันสองนัดนอกบ้านให้เชลซีและลีดส์ ยูไนเต็ด ก่อนจะไม่แพ้ใครอีกเลยในลีกไปจนจบฤดูกาล

สถิติไม่แพ้ 42 นัดคือช่วงไหน

สถิติไม่แพ้ 42 นัดในลีกของฟอเรสต์ไม่ใช่สถิติเดียวกับฤดูกาลแชมป์ แต่เป็นสถิติที่เริ่มนับหลังจากพ่ายลีดส์ ยูไนเต็ด ในเดือนพฤศจิกายน 1977 แล้วไม่แพ้ใครอีกเลยไปจนถึงปลายเดือนพฤศจิกายน 1978 คาบเกี่ยวระหว่างสองฤดูกาล คือ 1977/78 ที่คว้าแชมป์ กับ 1978/79 ที่เป็นฤดูกาลป้องกันแชมป์ วันที่ 7 กันยายน 1978 ฟอเรสต์ทำลายสถิติไม่แพ้ 34 นัดติดต่อกันของทีมลีดส์ ยูไนเต็ด ยุคดอน เรวี ในฤดูกาล 1968/69 ได้สำเร็จ ก่อนจะขยายสถิติต่อไปจนแตะ 42 นัดหลังชนะโบลตัน วันเดอเรอร์ส 1-0 ในวันที่ 28 พฤศจิกายน 1978 ซึ่งสถิตินี้ยืนหยัดอยู่นานถึง 26 ปีก่อนจะถูกทำลายในภายหลัง การแยกสองสถิตินี้ออกจากกันจึงสำคัญ เพราะแชมป์ลีกเกิดขึ้นในเดือนเมษายน 1978 แต่สถิติไม่แพ้ 42 นัดเพิ่งไปครบในเดือนพฤศจิกายนปีเดียวกัน ซึ่งอยู่คนละฤดูกาลกัน

ทีมนี้ต่างจากทีมแชมป์อื่นตรงไหน

ฟอเรสต์กลายเป็นหนึ่งในไม่กี่ทีมที่คว้าแชมป์ลีกสูงสุดได้ทันทีในฤดูกาลถัดจากที่เลื่อนชั้นขึ้นมา ต่อจากลิเวอร์พูลในปี 1906 เอฟเวอร์ตันในปี 1932 ท็อตแนม ฮอตสเปอร์ ในปี 1951 และอิปสวิช ทาวน์ ในปี 1962 แต่ฟอเรสต์เป็นสโมสรเดียวในกลุ่มนี้ที่ทำได้โดยไม่ได้เลื่อนชั้นมาในฐานะแชมป์ดิวิชั่น 2 ด้วยซ้ำ ระหว่างฤดูกาลไบรอัน คลัฟ เสริมทัพด้วยผู้เล่นสำคัญหลายคน ทั้งเคนนี เบิร์นส์ กองหลังที่ย้ายมาจากเบอร์มิงแฮม ซิตี้ ด้วยค่าตัว 150,000 ปอนด์ และจบฤดูกาลด้วยการได้รับเลือกเป็นนักเตะยอดเยี่ยมแห่งปี รวมถึงปีเตอร์ ชิลตัน ผู้รักษาประตูที่ย้ายมาจากสโต๊ค ซิตี้ ด้วยค่าตัว 325,000 ปอนด์ ซึ่งเป็นสถิติค่าตัวสูงสุดของผู้รักษาประตูในตอนนั้น ทั้งฤดูกาลทีมใช้ผู้เล่นเพียง 17 คนเท่านั้น สะท้อนว่าความสำเร็จนี้ไม่ได้มาจากการทุ่มซื้อผู้เล่นจำนวนมาก แต่มาจากการต่อยอดผู้เล่นชุดเดิมด้วยการเสริมจุดที่ขาดอย่างแม่นยำ