สนามกัมโป เทสตัชโช 1929 สนามไม้ที่ทำให้โรมากลายเป็นทีมของย่านคนทำงาน

สนามกัมโป เทสตัชโชคือสนามไม้ที่กลายเป็นบ้านของสโมสรโรมาตั้งแต่ปี 1929 และเป็นจุดที่ทำให้สโมสรผูกพันกับย่านคนทำงานอย่างแนบแน่น ต่างจากสนามรวมขนาดใหญ่ที่รัฐสร้างขึ้นในยุคเดียวกัน เรื่องราวของสนามแห่งนี้บอกเล่าว่าความผูกพันระหว่างทีมกับเมืองไม่ได้เกิดจากขนาดของสนาม แต่เกิดจากระยะห่างระหว่างคนดูกับสนามหญ้า

สนามกัมโป เทสตัชโชเปิดใช้เมื่อไหร่และหน้าตาเป็นอย่างไร

สนามกัมโป เทสตัชโชเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการวันที่ 3 พฤศจิกายน 1929 มีความจุ 20,000 ที่นั่ง ออกแบบโดยวิศวกรซิลวีโอ เซนซี ซึ่งอ้างอิงรูปแบบมาจากสนามฟุตบอลของอังกฤษ โดยเฉพาะกูดิสัน พาร์ก สนามเหย้าของเอฟเวอร์ตัน ตัวสนามมีอัฒจันทร์ไม้สี่ด้านที่ทาสีเหลืองทองและแดงปอมเปอี ซึ่งเป็นสีประจำสโมสรโรมา ทำให้สนามแห่งนี้มีเอกลักษณ์ทางสายตาที่ต่างจากสนามคอนกรีตทั่วไปของอิตาลีในยุคนั้น กระทั่งฤดูกาล 1937 ถึง 1938 อัฒจันทร์ไม้ฝั่งที่เรียกว่าดิสตินติซึ่งทรุดโทรมลงตามอายุการใช้งานก็ถูกรื้อและสร้างใหม่เป็นโครงสร้างคอนกรีตแทน ถือเป็นการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างครั้งใหญ่ครั้งเดียวในประวัติศาสตร์ของสนาม

ทำไมโรมาถึงย้ายมาอยู่ย่านเทสตัชโช

ก่อนจะมาตั้งหลักที่กัมโป เทสตัชโชในฤดูกาล 1929 ถึง 1930 โรมาผ่านการใช้สนามชั่วคราวมาแล้วหลายแห่งนับตั้งแต่ก่อตั้งสโมสรในปี 1927 เริ่มจากสนามโมโตเวโลโดรโม อัปปิโอในฤดูกาลแรก 1927 ถึง 1928 จากนั้นย้ายไปใช้สตาดิโอ นาซิโอนาเลในฤดูกาล 1928 ถึง 1929 แล้วย้ายไปใช้สนามรอนดิเนลลาอยู่ช่วงสั้นๆ ก่อนจะได้สนามของตัวเองอย่างแท้จริงที่ย่านเทสตัชโช การที่ทีมต้องย้ายสนามถึงสามครั้งในสองปีแรกสะท้อนว่าสโมสรที่เพิ่งเกิดจากการรวมทีมยังไม่มีสนามเหย้าถาวรเป็นของตัวเอง กัมโป เทสตัชโชจึงเป็นจุดที่ทำให้โรมามีบ้านที่แท้จริงเป็นครั้งแรก และย่านเทสตัชโชซึ่งเป็นย่านของคนทำงานและโรงงานในกรุงโรมก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของตัวตนสโมสรนับแต่นั้น

ย่านเทสตัชโชในเวลานั้นเต็มไปด้วยตลาดค้าขายและที่พักอาศัยของคนทำงานทั่วไป ไม่ใช่ย่านชนชั้นสูงหรือย่านราชการแบบที่สนามกีฬาขนาดใหญ่ของรัฐมักตั้งอยู่ การที่สโมสรมาปักหลักอยู่กลางย่านแบบนี้ทำให้โรมากลายเป็นทีมที่ผูกพันกับชีวิตประจำวันของคนเมืองมากกว่าจะเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจรัฐ

บรรยากาศในสนามต่างจากสนามรวมของรัฐอย่างไร

กัมโป เทสตัชโชมีชื่อเสียงเรื่องบรรยากาศที่เป็นเอกลักษณ์และความใกล้ชิดระหว่างแฟนบอลกับสนามแข่งขัน ราคาตั๋วอยู่ระหว่าง 5 ถึง 35 ลีราขึ้นอยู่กับตำแหน่งที่นั่ง และมีผู้ชมเฉลี่ยราว 10,000 คนต่อนัด ซึ่งถือว่าสูงมากเมื่อเทียบกับมาตรฐานยุคนั้น ที่น่าสนใจคือแฟนบอลที่ไม่มีตั๋วเข้าชมก็ไม่ได้พลาดเกมไปเสียทีเดียว เพราะสามารถขึ้นไปยืนดูการแข่งขันจากเนินมอนเตเดอีค็อกชีที่อยู่ใกล้กับสนามได้ ภาพของคนดูที่ยืนอยู่บนเนินดินรอบสนามพร้อมกับเสียงเชียร์ที่ดังกึกก้องจากอัฒจันทร์ไม้ใกล้ชิดสนามหญ้า กลายเป็นภาพจำของฟุตบอลกรุงโรมยุคแรกที่ต่างจากบรรยากาศเป็นระเบียบของสนามรวมขนาดใหญ่ที่รัฐเป็นผู้สร้างและควบคุมในเมืองอื่น ช่วงราคาตั๋วตั้งแต่ 5 ถึง 35 ลีรายังบอกด้วยว่าสนามแห่งนี้เปิดรับคนดูได้หลายระดับฐานะในที่เดียวกัน ตั้งแต่คนทำงานทั่วไปในย่านเทสตัชโชไปจนถึงผู้ที่จ่ายได้มากกว่าเพื่อที่นั่งดีกว่า ทำให้สนามไม้แห่งนี้กลายเป็นพื้นที่ที่รวมคนหลากหลายกลุ่มของเมืองเข้าไว้ด้วยกันในทุกสัปดาห์ที่มีการแข่งขัน

ทีมใช้สนามนี้ถึงปีไหนและย้ายไปไหนต่อ

โรมาใช้กัมโป เทสตัชโชเป็นสนามเหย้าต่อเนื่องมาจนถึงวันที่ 30 มิถุนายน 1940 ซึ่งเป็นวันสิ้นสุดฤดูกาล 1939 ถึง 1940 ก่อนจะย้ายไปใช้สตาดิโอ นาซิโอนาเล พีเอ็นเอฟ ในย่านฟลามินิโอแทน รวมเวลาที่สโมสรใช้สนามไม้แห่งนี้เป็นบ้านทั้งสิ้นเกือบสิบเอ็ดปี ซึ่งครอบคลุมช่วงเวลาที่ทีมเริ่มสร้างชื่อในลีกสูงสุดของอิตาลี รวมถึงฤดูกาล 1930 ถึง 1931 ที่โรมาจบอันดับสองของตาราง การย้ายออกจากเทสตัชโชในปี 1940 จึงถือเป็นการปิดฉากยุคแรกเริ่มของสโมสรที่ผูกพันกับสนามไม้หลังนี้มาตั้งแต่ต้น

วันนี้พื้นที่เดิมกลายเป็นอะไร

หลังโรมาย้ายออกไป พื้นที่เดิมของกัมโป เทสตัชโชไม่ได้ถูกทิ้งร้างไปเฉยๆ ปี 2000 มีการสร้างสนามขนาดเล็กกว่าเดิมขึ้นมาใหม่บนพื้นที่เดียวกันเพื่อให้ทีมท้องถิ่นและทีมเยาวชนของย่านได้ใช้งานต่อ

แต่ตั้งแต่ปี 2008 เป็นต้นมา การก่อสร้างที่จอดรถใต้ดินบริเวณใกล้เคียงกลับส่งผลให้โครงสร้างของพื้นที่ทรุดโทรมลง และปัญหานี้ก็ยังไม่ได้รับการแก้ไขอย่างสมบูรณ์มาจนถึงปัจจุบัน สภาพของพื้นที่เดิมจึงต่างไปมากจากวันที่อัฒจันทร์ไม้เคยเต็มไปด้วยเสียงเชียร์ราวหนึ่งหมื่นคนในทุกสัปดาห์ กัมโป เทสตัชโชอาจไม่หลงเหลือความยิ่งใหญ่แบบเดิมให้เห็นแล้ว แต่ชื่อของสนามนี้ก็ยังถูกพูดถึงในฐานะจุดเริ่มต้นที่แท้จริงของโรมาในฐานะทีมของย่านคนทำงานแห่งกรุงโรม เป็นเครื่องเตือนใจว่าความผูกพันระหว่างสโมสรฟุตบอลกับเมืองบางครั้งก็ไม่ได้วัดกันที่ความใหญ่โตของสิ่งก่อสร้างที่หลงเหลืออยู่ในปัจจุบัน แต่วัดกันที่เรื่องราวและความทรงจำที่ผู้คนในย่านนั้นยังเล่าต่อกันมา