ลิเวอร์พูลลุ้นแชมป์ 2009 ชนะคู่แข่งโดยตรงแล้วทำไมยังไม่พอ

ลิเวอร์พูลลุ้นแชมป์ 2009 จบด้วยอันดับสองแม้ชนะทั้งแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ดและเชลซีครบสี่เกมเหย้าเยือน เพราะคะแนนจากเกมที่เหลือยังตามหลังแชมป์ ทีมของราฟาเอล เบนิเตซแพ้เพียงสองนัด แต่เสมอถึง 11 นัด ขณะที่ยูไนเต็ดชนะมากกว่าสามเกม เมื่อรวมคะแนนตลอด 38 นัด ลิเวอร์พูลได้ 86 แต้ม ส่วนยูไนเต็ดได้ 90 แต้ม การชนะคู่แข่งโดยตรงจึงเป็นข้อได้เปรียบสำคัญ แต่ไม่สามารถทดแทนคะแนนที่ต่างกันในโปรแกรมส่วนอื่นได้ทั้งหมด

ผลงานพบทีมลุ้นแชมป์เป็นอย่างไร

วันที่ 13 กันยายน 2008 ลิเวอร์พูลเปิดแอนฟิลด์ชนะแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด 2–1 แม้คาร์ลอส เตเบซยิงให้ทีมเยือนนำก่อน การทำเข้าประตูตัวเองของเวส บราวน์และประตูจากไรอัน บาเบลทำให้เจ้าบ้านกลับมาเก็บสามแต้ม ต่อมาในวันที่ 14 มีนาคม 2009 ลิเวอร์พูลชนะอีกครั้งที่โอลด์ แทรฟฟอร์ดด้วยสกอร์ 4–1 แม้ถูกโรนัลโดยิงจุดโทษขึ้นนำไปก่อนเช่นกัน

ชัยชนะเกมหลังมีเฟร์นันโด ตอร์เรส สตีเวน เจอร์ราร์ด ฟาบิโอ ออเรลิโอ และอันเดรีย ดอสเซนาเป็นผู้ทำประตู ลิเวอร์พูลจึงได้หกคะแนนจากการพบทีมที่จะเป็นแชมป์ และทำให้ยูไนเต็ดไม่ได้คะแนนจากสองนัดนี้เลย

กับเชลซี ลิเวอร์พูลชนะ 1–0 ที่สแตมฟอร์ด บริดจ์วันที่ 26 ตุลาคม 2008 จากประตูของชาบี อลอนโซ ก่อนกลับมาชนะ 2–0 ที่แอนฟิลด์วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2009 โดยตอร์เรสยิงสองลูกช่วงท้าย ผลงานสี่เกมกับยูไนเต็ดและเชลซีจึงรวมเป็น 12 คะแนนเต็ม แสดงความสามารถในการรับมือคู่แข่งแถวหน้าของตารางได้จริง

อย่างไรก็ตาม สี่นัดนี้คิดเป็นเพียงส่วนหนึ่งของโปรแกรม ลิเวอร์พูลยังมีอีก 34 เกมให้สะสมคะแนน เมื่อหักหกแต้มจากการชนะแมนยูออก ลิเวอร์พูลได้ 80 คะแนนจากเกมอื่น ส่วนยูไนเต็ดได้ทั้ง 90 คะแนนจากเกมที่ไม่ได้พบลิเวอร์พูล ความต่างสิบแต้มในส่วนนี้มากพอจะกลบข้อได้เปรียบจากการเจอกันโดยตรง

ผลเสมอเกิดกับใครและช่วงใด

ลิเวอร์พูลลุ้นแชมป์ 2009 กับผลเสมอสิบเอ็ดนัด

ผลเสมอไม่ได้เกิดขึ้นในช่วงเดียวทั้งหมด ช่วงสิงหาคมถึงกันยายน ลิเวอร์พูลเสมอที่แอสตัน วิลลา 0–0 และเสมอสโต๊ก 0–0 ในบ้าน ต่อมาปลายพฤศจิกายนเสมอฟูแลม 0–0 ที่แอนฟิลด์ ก่อนเสมอเวสต์แฮมด้วยสกอร์เดียวกันในวันที่ 1 ธันวาคม ทีมจึงมีสี่นัดที่แบ่งแต้มโดยไม่สามารถทำประตูได้ก่อนเข้าสู่ช่วงครึ่งหลังของฤดูกาล

เดือนธันวาคมยังมีการเสมอฮัลล์ 2–2 ในบ้านและเสมออาร์เซนอล 1–1 ที่ลอนดอน เมื่อเข้าสู่มกราคม ลิเวอร์พูลเสมอในลีกสามเกมติดต่อกัน ได้แก่ เยือนสโต๊ก 0–0 พบเอฟเวอร์ตันในบ้าน 1–1 และเยือนวีแกน 1–1 ผลงานช่วงนี้ให้สามคะแนนจากเก้าคะแนนที่มีให้เก็บ ทำให้ชัยชนะเหนือคู่แข่งสำคัญก่อนหน้านั้นไม่เพียงพอจะสร้างระยะห่างยาวนาน

อีกสองเกมเสมอคือการพบแมนเชสเตอร์ ซิตี 1–1 วันที่ 22 กุมภาพันธ์ และอาร์เซนอล 4–4 วันที่ 21 เมษายน ทั้งคู่เกิดที่แอนฟิลด์ เมื่อรวมทั้งหมด ลิเวอร์พูลเสมอในบ้านเจ็ดนัดและนอกบ้านสี่นัด สโต๊กกับอาร์เซนอลเป็นสองสโมสรที่แบ่งแต้มกับลิเวอร์พูลได้ทั้งเหย้าและเยือน แต่ลักษณะเกมแตกต่างกันมาก สโต๊กสองนัดไม่มีประตู ส่วนอาร์เซนอลสองนัดมีประตูรวมสิบลูก

แอนฟิลด์ไม่เห็นลิเวอร์พูลแพ้ในลีกฤดูกาลนั้น ทว่าการชนะ 12 เสมอ 7 นัดให้ 43 คะแนนจากโปรแกรมในบ้าน การไม่แพ้จึงอยู่ร่วมกับการแบ่งแต้มได้บ่อย ในทางกลับกัน เกมเยือนมีชัยชนะ 13 นัด มากกว่าในบ้านหนึ่งนัด แม้ความพ่ายแพ้ทั้งสองครั้งจะเกิดนอกแอนฟิลด์ก็ตาม

เกมรุกดีไม่ได้แปลว่าได้สามแต้มทุกครั้ง

ลิเวอร์พูลยิง 77 ประตู มากที่สุดในพรีเมียร์ลีกฤดูกาล 2008/09 และมากกว่ายูไนเต็ดที่ยิง 68 ลูกถึงเก้าประตู แต่ประตูไม่สามารถย้ายข้ามการแข่งขันได้ การชนะขาดในเกมหนึ่งยังให้สามแต้มเท่ากับชัยชนะเฉือนหนึ่งลูก ส่วนเกมที่เจาะคู่แข่งไม่เข้าก็ยังจบด้วยคะแนนตามผลของเกมนั้น

เกมเสมอฮัลล์ 2–2 เป็นตัวอย่างของการยิงเพื่อกู้สถานการณ์ ลิเวอร์พูลตาม 0–2 ก่อนเจอร์ราร์ดทำสองประตูช่วยให้ได้หนึ่งแต้ม การกลับมาได้ย่อมมีค่าเมื่อเทียบกับความพ่ายแพ้ แต่เมื่อนำไปเทียบกับชัยชนะ ทีมยังได้คะแนนน้อยกว่าสองแต้ม

เกมอาร์เซนอลที่แอนฟิลด์ยิ่งชัดเจน อันเดรย์ อาร์ชาวินยิงให้ทีมเยือนทั้งสี่ลูก ส่วนตอร์เรสกับยอสซี เบนายูนทำคนละสองประตูให้ลิเวอร์พูล เบนายูนตีเสมอช่วงท้ายจนเจ้าบ้านไม่แพ้ แต่การยิงถึงสี่ลูกยังไม่ให้สามคะแนน เพราะอาร์เซนอลทำได้เท่ากัน นี่จึงเป็นปัญหาคนละแบบกับเกมเสมอสโต๊กที่ยิงไม่ได้เลย

ผลเสมอ 11 นัดของลิเวอร์พูลแยกเป็น 0–0 ห้านัด 1–1 สี่นัด 2–2 หนึ่งนัด และ 4–4 หนึ่งนัด การลดทุกเกมให้เป็นคำอธิบายว่าเกมรุกฝืดจึงไม่ตรงกับสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด บางวันทีมขาดประตู บางวันทำได้แต่รักษาความได้เปรียบไม่ได้ และบางวันต้องยิงเพื่อไล่กลับมาจากการเป็นฝ่ายตาม

ตารางสุดท้ายสะท้อนความสม่ำเสมอแบบไหน

ลิเวอร์พูลชนะ 25 เสมอ 11 แพ้ 2 คิดเป็น 75 คะแนนจากชัยชนะบวก 11 คะแนนจากผลเสมอ รวม 86 คะแนน ยูไนเต็ดชนะ 28 เสมอ 6 แพ้ 4 ได้ 84 คะแนนจากชัยชนะบวกอีก 6 คะแนน รวม 90 คะแนน แม้แชมป์แพ้มากกว่าสองนัด แต่ชัยชนะที่มากกว่าสามนัดให้เก้าแต้มเพิ่ม ซึ่งมากกว่าห้าแต้มที่ลิเวอร์พูลได้จากผลเสมอที่มากกว่า

ช่วงจบฤดูกาลลิเวอร์พูลไม่ได้หยุดไล่ตาม สิบนัดสุดท้ายพวกเขาชนะเก้าและเสมอหนึ่ง เก็บ 28 จาก 30 คะแนน ผลเสมอเดียวในช่วงนี้คือเกม 4–4 กับอาร์เซนอล การเร่งเครื่องจึงแข็งแกร่งมากแล้ว แต่ยังไม่ลบความต่างที่สะสมไว้ได้ทั้งหมด ยูไนเต็ดรักษาคะแนนนำและยืนยันแชมป์ก่อนจบโปรแกรมหนึ่งนัด

ฤดูกาลนี้จึงแสดงความสม่ำเสมอสองด้าน ลิเวอร์พูลแพ้ยากและเอาชนะคู่แข่งโดยตรงได้ยอดเยี่ยม ส่วนยูไนเต็ดเปลี่ยนโปรแกรมจำนวนมากกว่าให้เป็นชัยชนะ ความต่างสี่คะแนนสุดท้ายไม่ได้ขัดแย้งกับชัยชนะ 4–1 ที่โอลด์ แทรฟฟอร์ด แต่เกิดจากการรวมผลของทุกสนามเข้าด้วยกันตลอดฤดูกาล