แซงต์เอเตียน 1957 ฐานของแชมป์ลีกครั้งแรก

แซงต์เอเตียน 1957 คือแชมป์ดิวิชันหนึ่งครั้งแรกของสโมสร ทีมของฌอง สเนลลาเริ่มฤดูกาลด้วยผลเสมอแชมป์เก่านีซ 2–2 ก่อนชนะเก้านัดติดต่อกัน ขึ้นนำตั้งแต่นัดที่สามและรักษาอันดับหนึ่งจนจบ โดยมีราชิด เมคลูฟีและเออแฌน เอ็นโจ เลอาเป็นผู้ทำประตูหลัก

ฐานของความสำเร็จเริ่มก่อนเกมลีกนัดแรก สเนลลาเปิดทางให้เยาวชนจากทีมสมัครเล่นที่ได้แชมป์ประเทศฤดูกาล 1955/56 เข้าฝึกกับชุดใหญ่ในฤดูร้อน 1956 ผู้เล่นอายุน้อยจึงได้เรียนรู้ร่วมกับแกนอย่างโกลด อาแบส เรอเน โดมิงโก และคีส ไรเวิร์ส ก่อนรับบทในทีมแชมป์

ทีมเตรียมตัวก่อนฤดูกาลอย่างไร

แซงต์เอเตียน 1957 เริ่มจากคำสัญญากับทีมสมัครเล่น

ปลายฤดูกาล 1955/56 ทีมสมัครเล่นของแซงต์เอเตียนคว้าแชมป์ระดับประเทศครั้งแรกให้สโมสร สเนลลาบอกผู้เล่นหนุ่มว่าหากพวกเขาเป็นแชมป์ จะได้เป็นตัวจริงในทีมอาชีพฤดูกาลถัดไป คำสัญญานี้เชื่อมความสำเร็จของทีมสมัครเล่นกับการเตรียมชุดใหญ่โดยตรง

กลุ่มดังกล่าวมีมิเชลและริชาร์ด ตีลินสกี ซึ่งมาจากลา กงแบลล์ เรอเน แฟร์ริเยร์จากกุสเซต์ ฌอร์ฌ เปย์รอชจากโรช-ลา-โมลิแยร์ อีวอน กูฌง ลูกพี่ลูกน้องของอองตวน กุยซาร์ และอาร์ม็อง ฟูย็อง อดีตผู้เล่นลอริย็องต์

ตั้งแต่ฤดูร้อน 1956 ผู้เล่นหนุ่มเหล่านี้ได้ฝึกทุกวันร่วมกับอาแบส โดมิงโก ไรเวิร์ส เอ็นโจ เลอา และเมคลูฟี การเตรียมทีมจึงเป็นการนำคนจากทีมสมัครเล่นเข้าสู่สภาพแวดล้อมของชุดอาชีพ ไม่ใช่เพียงเรียกมารวมตัวในวันแข่งขัน

เมคลูฟีมีเส้นทางเตรียมตัวเฉพาะ เขาถูกแนะนำให้สเนลลารู้จักในปี 1954 จากนั้นไปอยู่ที่โบแอ็ง-ซูร์-ลิญง เพื่อเรียนวิชาช่างทำฟันและค่อย ๆ ปรับตัวกับฟุตบอลฝรั่งเศส เมื่อถึงฤดูกาลแชมป์ เขาจึงผ่านช่วงพัฒนาก่อนขึ้นเป็นกำลังหลักมาแล้ว

นัดแรกที่นีซเป็นบททดสอบทันที เจ้าบ้านคือแชมป์เก่าและมีผู้ชมประมาณ 14,000 คน ท่ามกลางอากาศร้อน นีซได้ประตูจากแฟรีฟร์กับฟัวซ์ ส่วนแซงต์เอเตียนตอบโต้ด้วยไรเวิร์สและเมคลูฟี ผล 2–2 ทำให้ทีมเริ่มฤดูกาลโดยไม่แพ้คู่แข่งมาตรฐานสูงสุดของปีก่อน

ผู้เล่นใหม่เรียนรู้ร่วมกับแกนเดิมอย่างไร

สนามซ้อมเชื่อมเยาวชนกับผู้เล่นประสบการณ์สูง

ริชาร์ด ตีลินสกีเป็นตัวอย่างชัด เขาอยู่กับสโมสรมาตั้งแต่ปี 1953 และยังไม่ถึงอายุ 20 เมื่อได้แชมป์ปี 1957 สโมสรบันทึกว่าเขาเป็นกองหลังที่มีความมุ่งมั่นและเป็นหนึ่งในผู้เล่นฐานของสเนลลา ต่อมาเขายังอยู่ในทีมแชมป์อีกครั้งภายใต้โค้ชคนเดิม

แฟร์ริเยร์ได้บทบาทสำคัญในนัดวันที่ 19 พฤษภาคม ส่วนฟูย็องและเปย์รอชอยู่ในรายชื่อตัวจริงเกมเสมอแร็งส์ 0–0 วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 1957 เกมนั้นมีอาแบส มิเชลและริชาร์ด ตีลินสกี โดมิงโก แฟร์ริเยร์ เมคลูฟี เอ็นโจ เลอา และไรเวิร์สลงพร้อมกัน

ผลเสมอกับแร็งส์มีความหมายต่อการแข่งขัน แซงต์เอเตียนเป็นจ่าฝูงและรักษาความได้เปรียบสองคะแนนเหนือคู่แข่งไว้ สเนลลากล่าวหลังเกมว่าทีมยังอยู่ในเส้นทางแชมป์และมีโกลอาเวอเรจเป็นบวกอย่างมาก สามเดือนต่อมา สโมสรได้แชมป์ครั้งแรกตามเป้าหมาย

ในเกมรุก เอ็นโจ เลอายิง 29 ประตูตลอดฤดูกาล ส่วนเมคลูฟีทำ 25 ประตู สองคนรวมกัน 54 ประตูจากจำนวนทีมทั้งหมด 88 ประตู ไรเวิร์สมีความโดดเด่นด้านการเปลี่ยนจังหวะ และเมคลูฟีก้าวจากผู้เล่นหนุ่มสู่แกนสร้างสรรค์กับทำประตู

วันที่19พฤษภาคม1957ยืนยันอะไร

ชัยชนะเหนือแรนส์ปิดฤดูกาลหลังตำแหน่งแชมป์แน่นอนแล้ว

วันที่ 19 พฤษภาคม 1957 แซงต์เอเตียนชนะสตาดแรนส์ยูนิเวอร์ซิตีคลับ 2–0 ที่ฌอฟฟรัว-กีชาร์ แฟร์ริเยร์ยิงจุดโทษนาที 21 และไรเวิร์สทำประตูนาที 64 นับเป็นชัยชนะนัดที่ 20 จากการแข่งขัน 34 นัด

นัดนี้ไม่ใช่เกมที่คะแนนสุดท้ายทำให้ทีมเพิ่งได้แชมป์ เพราะสโมสรยืนยันว่าแซงต์เอเตียนรับประกันตำแหน่งแล้วก่อนลงสนาม วันที่ดังกล่าวเป็นวันชนะเกมเหย้านัดปิดฤดูกาลและฉลองแชมป์แรก พร้อมแก้มือแรนส์ซึ่งทำให้ทีมแพ้ครั้งแรกเมื่อต้นเดือนธันวาคม

ก่อนพ่ายแรนส์ครั้งนั้น ทีมเปิดฤดูกาลด้วยผลเสมอแล้วชนะเก้านัดรวด ช่วงเก้านัดยิงเฉลี่ยมากกว่าสี่ประตูต่อเกม แซงต์เอเตียนขึ้นจ่าฝูงตั้งแต่นัดที่สามและไม่เสียตำแหน่งอีก จึงมีฐานคะแนนมากพอปิดแชมป์ก่อนวันที่ 19 พฤษภาคม

ตารางสุดท้ายแสดงความต่างชัด แซงต์เอเตียนจบเหนือรองแชมป์ล็องส์สี่คะแนน และเหนือแร็งส์หกคะแนน เกมรุก 88 ประตูสูงสุดในลีก มากกว่าราซิงปารีสที่ยิง 86 และล็องส์ที่ยิง 77 ทำเนียบสมาคมฟุตบอลฝรั่งเศสจึงลงฤดูกาล 1956/57 เป็นแชมป์ของแซงต์เอเตียน

ชัยชนะครั้งแรกต่างจากยุคแชมป์ต่อเนื่องอย่างไร

ปี 1957 มาก่อนการกลับมาปี 1964 และสี่แชมป์ติด

แชมป์ปี 1957 เกิดเมื่อสโมสรมีอายุ 24 ปี และเป็นตำแหน่งลีกสูงสุดครั้งแรก หลังจากนั้นแชมป์ไม่ได้ต่อเนื่องทันที ทำเนียบระบุแร็งส์เป็นแชมป์ปี 1958 นีซปี 1959 และแร็งส์อีกในปี 1960 ก่อนแซงต์เอเตียนจะกลับมาครองตำแหน่งในปี 1964

เส้นทางสู่แชมป์ครั้งที่สองมีบริบทต่างออกไป สโมสรตกชั้นในปี 1962 แล้วได้แชมป์ดิวิชันสองและเลื่อนกลับลีกสูงสุดในปี 1963 เมื่อสเนลลากลับมาคุม ทีมคว้าแชมป์ดิวิชันหนึ่งปี 1964 ทันทีหลังกลับขึ้นมา

ยุคแชมป์ต่อเนื่องเริ่มชัดภายหลัง แซงต์เอเตียนได้แชมป์ปี 1967, 1968, 1969 และ 1970 สี่ฤดูกาลติดกัน ลำดับนี้อยู่ห่างจากแชมป์แรกหนึ่งทศวรรษ จึงควรแยกทีมหนุ่มที่สเนลลาผสานในปี 1956/57 ออกจากช่วงครองลีกต่อเนื่องปลายทศวรรษ 1960

แซงต์เอเตียน 1957 วางฐานด้วยการให้โอกาสผู้เล่นจากทีมสมัครเล่น ฝึกพวกเขากับแกนชุดใหญ่ และใช้คู่ทำประตูเอ็นโจ เลอากับเมคลูฟี ผลเสมอนีซ การชนะเก้านัดรวด เกม 0–0 กับแร็งส์ และชัยชนะเหนือแรนส์ล้วนอยู่ในฤดูกาลเดียวที่สร้างแชมป์ครั้งแรก ก่อนประวัติศาสตร์บทต่อมาจะขยายเป็นยุคแห่งถ้วยรางวัล