ดิวิซิโอเน นาซิโอนาเล ลีกระดับชาติสองกลุ่มเป็นสะพานสู่เซเรีย อาตารางเดียวอย่างไร

ดิวิซิโอเน นาซิโอนาเล เป็นช่วงเปลี่ยนผ่านที่ทำให้สโมสรจากเส้นทางแข่งขันฝ่ายเหนือและฝ่ายใต้เข้ามาอยู่ในรายการระดับสูงสุดร่วมกันตั้งแต่ฤดูกาล1926–27 แต่ยังแบ่งการแข่งขันเป็นกลุ่ม จึงต้องแยกสองความหมายออกจากกัน การเป็นลีกระดับชาติบอกขอบเขตของสมาชิก ส่วนการเป็นลีกตารางเดียวบอกว่าทีมเหล่านั้นพบกันและสะสมคะแนนอย่างไร ความเปลี่ยนแปลงในช่วง1926–1929 เกิดขึ้นกับทั้งสองส่วนโดยไม่ได้เกิดพร้อมกัน

ดิวิซิโอเน นาซิโอนาเล กับการรวมทีมเหนือใต้ในปี1926

กฎบัตรเวียเรจโจนำไปสู่การแข่งขันระดับสูงสุดที่มี20ทีม แบ่งเป็นสองกลุ่ม ตามประวัติของสหพันธ์ฟุตบอลอิตาลี สมาชิก17ทีมมาจากลีกฝ่ายเหนือเดิมและสามทีมมาจากฝ่ายใต้ ตัวเลขนี้แสดงว่าการรวมประเทศผ่านฟุตบอลเริ่มจากการนำสโมสรบางส่วนเข้าสู่เวทีร่วม ไม่ได้หมายความว่าทุกภูมิภาคมีจำนวนตัวแทนเท่ากัน

ก่อนหน้านั้น สโมสรผ่านเส้นทางแข่งขันของพื้นที่ตนเองแล้วจึงไปพบตัวแทนอีกฝ่ายในรอบตัดสิน การเปลี่ยนมาเป็นกลุ่มที่ผสมทีมเหนือและใต้ทำให้การพบคู่แข่งข้ามเขตเป็นส่วนหนึ่งของรอบปกติ จึงเปลี่ยนทั้งรายชื่อคู่แข่งและความหมายของการผ่านรอบ สโมสรต้องรักษาผลงานในกลุ่มที่ไม่ถูกจำกัดด้วยเส้นแบ่งเดิมของลีกฝ่ายเหนือกับฝ่ายใต้

ประวัติฟุตบอลลาซิโอระบุว่าอัลบากับฟอร์ติตูโดได้รับเลือกเข้าสู่ดิวิซิโอเน นาซิโอนาเล ขณะที่ลาซิโอยังต้องแข่งขันในระดับรองเพื่อหาทางขึ้นมา การรวมเส้นทางจึงมีผู้ได้โอกาสและผู้ที่ต้องรออยู่ด้วย สำหรับเมืองที่มีหลายสโมสร การได้เป็นตัวแทนบนเวทีใหม่จึงมีความสำคัญต่อสถานะของแต่ละทีมอย่างมาก

สองกลุ่มยังไม่ใช่ตารางเดียว

ในฤดูกาล1926–27 แต่ละกลุ่มมีสิบทีม ก่อนคัดสามอันดับแรกของแต่ละกลุ่มไปรวมเป็นรอบสุดท้ายหกทีม โบโลญญาเป็นหนึ่งในทีมที่ผ่านไปแข่งขันช่วงตัดสินนี้ ระบบดังกล่าวทำให้ฤดูกาลมีเป้าหมายสองขั้น ขั้นแรกคือการได้อันดับผ่านรอบ ขั้นต่อมาจึงเป็นการแข่งขันกับกลุ่มผู้ผ่านเข้ามาเพื่อชิงตำแหน่งสูงสุด

รอบสุดท้ายที่มีตารางคะแนนร่วมกันไม่ทำให้ทั้งฤดูกาลกลายเป็นลีกตารางเดียว เพราะสโมสรที่ตกรอบแรกไม่ได้พบคู่แข่งทั้งหมดในระดับสูงสุด โปรแกรมของแต่ละทีมยังขึ้นกับกลุ่มที่ถูกจัดไว้และผลงานในการผ่านรอบ ความแตกต่างนี้เห็นได้แม้ชื่อรายการจะมีคำว่าระดับชาติอยู่แล้วก็ตาม

จำนวนเกมและความยาวของเส้นทางจึงขึ้นกับการผ่านรอบด้วย ทีมที่หวังแชมป์ต้องเตรียมแข่งขันต่อหลังจบกลุ่ม ขณะที่ทีมอื่นไม่ได้อยู่ในเส้นทางชิงตำแหน่งเดียวกันอีก การประเมินผลงานทั้งปีจึงต้องดูว่าคะแนนนั้นเกิดในช่วงใด การนำคะแนนจากรอบแรกมาเทียบกับตารางรอบสุดท้ายตรง ๆ จะทำให้เข้าใจบทบาทของการแข่งขันแต่ละช่วงผิดไป

ภาระใหม่ของสโมสรและการเปลี่ยนผ่าน

การพบทีมจากหลายพื้นที่ทำให้สโมสรต้องจัดการการเดินทางและโปรแกรมที่กว้างขึ้น ความกังวลด้านค่าใช้จ่ายมีอยู่ก่อนการปฏิรูปแล้ว ประวัติทางการของลาซิโอบันทึกว่าสโมสรจากโรมเคยคัดค้านข้อเสนอการแข่งขันข้ามภูมิภาคในปี1925 เพราะต้องคำนึงถึงค่าเดินทางไปเมืองอย่างตารันโตและบารี การขยายขอบเขตคู่แข่งจึงเป็นทั้งโอกาสทางกีฬาและภาระที่ผู้บริหารต้องรับมือ

เมื่อเข้าสู่ฤดูกาล1928–29 ระบบถูกใช้เตรียมแบ่งสโมสรออกเป็นเซเรีย อาและเซเรีย บี การแข่งขันมีสองกลุ่ม กลุ่มละ16ทีม ผู้ชนะกลุ่มไปชิงแชมป์ประเทศ ขณะเดียวกันอันดับในกลุ่มก็มีผลต่อการได้เข้าเล่นระดับใดในฤดูกาลถัดไป ทีมจึงอาจต้องลุ้นตำแหน่งสำคัญแม้โอกาสชิงแชมป์หมดลงแล้ว

เกณฑ์แรกกำหนดให้แปดอันดับแรกของแต่ละกลุ่มเข้าสู่เซเรีย อา แต่ลาซิโอกับนาโปลีจบเสมอกันที่อันดับแปดของกลุ่มบี เกมตัดสินที่มิลานวันที่23มิถุนายน1929 ก็เสมอ2–2หลังต่อเวลา ในที่สุดสหพันธ์รับทั้งสองทีมพร้อมตรีเอสตินาซึ่งได้อันดับเก้าของกลุ่มเอ ทำให้ลีกตารางเดียวเปิดตัวด้วย18ทีม

เหตุการณ์นี้แสดงความต่างระหว่างเกณฑ์ที่ประกาศไว้กับองค์ประกอบของลีกที่เริ่มแข่งขันจริง เดิมตำแหน่งอันดับแปดเป็นเส้นแบ่งสำคัญ แต่การตัดสินใจขยายจำนวนสมาชิกทำให้ทีมที่อยู่บริเวณเส้นแบ่งได้รับโอกาสเพิ่ม การเปลี่ยนรูปแบบจึงต้องดำเนินไปพร้อมกับการตกลงว่าใครจะอยู่ในระดับสูงสุดนั้นด้วย

ฤดูกาลสุดท้ายก่อนชื่อเซเรีย อา

ระหว่างที่บางทีมลุ้นสิทธิ์เข้าเซเรีย อา โบโลญญากับโตริโนซึ่งชนะคนละกลุ่มยังต้องตัดสินแชมป์ปี1929 วันที่23มิถุนายน โบโลญญาชนะ3–1ที่ลิตโตเรียเล จากนั้นแพ้0–1ที่ตูริน การผลัดกันชนะทำให้ต้องมีเกมตัดสินอีกนัด เพราะกติกาช่วงนั้นพิจารณาผลชนะของแต่ละเกม ไม่ได้ยกตำแหน่งให้โบโลญญาจากประตูรวมที่มากกว่า

วันที่7กรกฎาคม โบโลญญาชนะ1–0ที่โรมจากประตูของมุซซิโอลี และได้แชมป์ประเทศครั้งที่สอง นัดตัดสินนี้เป็นภาพชัดของระบบเดิมช่วงปลายทาง ผู้ชนะกลุ่มยังต้องผ่านการเผชิญหน้ากับผู้ชนะอีกกลุ่ม ขณะที่ฤดูกาลใหม่ซึ่งเริ่มวันที่6ตุลาคม1929 จะให้18ทีมสะสมผลงานในตารางร่วมกันตลอดรายการ

ความสำคัญของดิวิซิโอเน นาซิโอนาเลจึงอยู่ที่การเชื่อมสองขั้นเข้าด้วยกัน ขั้นแรกคือการทำให้ทีมจากเส้นทางเหนือใต้พบกันในรอบปกติ ขั้นถัดมาคือการคัดสมาชิกและยกเลิกกลุ่มย่อยสำหรับลีกใหม่ เมื่อมองตามลำดับนี้ เซเรีย อาตารางเดียวจึงเป็นผลของการจัดโครงสร้างต่อเนื่องหลายฤดูกาล มากกว่าการเปลี่ยนชื่อรายการเพียงครั้งเดียว