ลีกอิตาลีแตกแยก 1921 เหตุใดสโมสรใหญ่กับสโมสรเล็กจึงตกลงจำนวนทีมในลีกไม่ได้

ลีกอิตาลีแตกแยก 1921 เพราะสโมสรไม่ได้เห็นตรงกันว่าระดับสูงสุดควรเปิดกว้างเพียงใด ฝ่ายสโมสรใหญ่ต้องการจำกัดจำนวนทีม ส่วนสโมสรที่เสี่ยงถูกตัดออกต้องการรักษาพื้นที่แข่งขัน เมื่อการลงมติไม่ยุติความขัดแย้ง กลุ่มสโมสรใหญ่จึงตั้งองค์กรใหม่และจัดรายการของตน

คำถามเรื่องจำนวนทีมจึงเกี่ยวกับอำนาจตัดสินว่าใครมีสิทธิ์อยู่บนเวทีเดียวกันด้วย ฤดูกาล 1921/22 จบลงด้วยแชมป์สองรายการ คือโนเวเซของสหพันธ์ฟุตบอลอิตาลี และโปร แวร์เชลลีขององค์กรที่แยกออกมา แต่ต้นเหตุเกิดขึ้นก่อนการแข่งขันทั้งสองเริ่ม

ลีกอิตาลีแตกแยก 1921 จากปัญหาที่สะสม

หลังสงคราม ระบบยังใช้การคัดเลือกตามภูมิภาคก่อนเข้าสู่รอบที่กว้างขึ้น สโมสรชั้นนำไม่พอใจกับการต้องผ่านรอบต้นเหล่านี้และเรียกร้องให้ลดจำนวนทีม ขณะเดียวกัน การเข้าร่วมระดับสูงสุดเป็นโอกาสสำคัญของสโมสรอื่น จึงไม่มีจำนวนเดียวที่ตอบผลประโยชน์ของทุกฝ่าย

การประชุมวันที่ 4 กรกฎาคม 1920 แสดงความขัดแย้งนี้ชัดเจน สหพันธ์บันทึกว่ามีผู้แทน 150 คน สโมสรใหญ่ขอให้ลดทีมปรีมา กาเตโกเรียเหลือ 24 ตามแนวทางที่เคยกำหนด ส่วนสโมสรเล็กต้องการจำนวนมากกว่านั้น ผลครั้งนั้นเป็นฝ่ายสนับสนุนการขยายรายการที่ได้เปรียบ

การถกเถียงยังรวมถึงที่ตั้งสำนักงานสหพันธ์ ซึ่งย้ายไปมิลานด้วย ประเด็นจึงไม่ได้จำกัดอยู่ที่ปฏิทินหรือจำนวนแมตช์ แต่มีเรื่องศูนย์กลางการบริหารเข้ามาประกอบ อย่างไรก็ตาม การย้ายที่ตั้งเพียงอย่างเดียวไม่พอจะอธิบายเหตุผลทั้งหมดของการแยกองค์กรในปีถัดมา

ผู้แทนจากปีเอมอนเตถอนตัวจากการประชุมและตั้งสันนิบาตอีกกลุ่มหนึ่ง โดยมีลุยจิ โบซีโนแห่งโปร แวร์เชลลีเป็นผู้นำ ต่อมามีข้อตกลงกลับมาหารือเรื่องการปฏิรูป การประนีประนอมในปี 1920 จึงช่วยรักษาองค์กรไว้ชั่วคราว แต่ยังไม่ตอบว่าจะคัดทีมออกอย่างไร

แผน 24 ทีมของวิตโตริโอ ปอซโซ

ในปี 1921 วิตโตริโอ ปอซโซเสนอแผนระดับสูงสุด 24 ทีม โดยแบ่งที่นั่งตามพื้นที่ ได้แก่ ปีเอมอนเตเจ็ด ลอมบาร์ดีห้า ลิกูเรียสาม เอมีเลียสี่ เวเนโตสาม และตอสกานาสอง จำนวนเหล่านี้รวมกันเป็น 24 และแสดงพื้นที่ที่ข้อเสนอให้ความสำคัญอย่างชัดเจน

สโมสร 24 แห่งฝ่ายเหนือลงนามข้อตกลงที่เรียกว่าปัตโต ดิ มิลาโน โดยประกาศตนเป็นกลุ่มที่ควรมีสิทธิ์ในระดับสูงสุด จุดนี้ทำให้การลดจำนวนทีมไม่ได้เป็นเพียงสูตรคำนวณ แต่ผูกกับคำถามว่าใครเป็นผู้เลือกสมาชิกของรายการใหม่

สำหรับทีมที่อยู่ในกลุ่มดังกล่าว การจำกัดสมาชิกช่วยให้มองเห็นชุดคู่แข่งที่ต้องการแข่งขันด้วยชัดขึ้น แต่สำหรับทีมที่ไม่อยู่ในรายชื่อ ข้อเสนอเดียวกันหมายถึงการเสียโอกาสก่อนเริ่มฤดูกาล ความขัดแย้งจึงเกิดได้แม้ทั้งสองฝ่ายต่างต้องการให้ฟุตบอลดำเนินต่อไป

ฝ่ายที่ถูกกันออก โดยมีโนเวเซเป็นผู้นำสำคัญ เสนอการแข่งขัน 72 ทีมแทน ช่องว่างระหว่าง 24 กับ 72 ไม่ใช่รายละเอียดเล็กน้อย เพราะจำนวนหลังเป็นสามเท่าของจำนวนแรก และย่อมทำให้ขอบเขตของคำว่าระดับสูงสุดต่างกันมาก

ความแตกต่างของข้อเสนอในปี 1921

แนวทาง	จำนวนทีมที่เสนอ	ประเด็นที่กระทบโดยตรง
แผนปอซโซ	24 ทีม	การคัดสมาชิกของระดับสูงสุดให้แคบลง
แนวทางฝ่ายโนเวเซ	72 ทีม	การรักษาพื้นที่ให้สโมสรจำนวนมากกว่า

เสียงลงมติและการตั้งซีซีไอ

การประชุมสหพันธ์วันที่ 23–24 กรกฎาคม 1921 จัดที่หอการค้าในตูริน แผนปอซโซถูกปฏิเสธด้วยคะแนน 113 ต่อ 65 เสียง ตัวเลขนี้แสดงว่าฝ่ายคัดค้านมีเสียงมากกว่าในที่ประชุม ไม่ได้วัดจำนวนผู้ชม เงินทุน หรือคุณภาพผู้เล่นของแต่ละฝ่าย

สโมสรใหญ่เดินออกจากการประชุมและแยกไปตั้งสมาพันธ์ฟุตบอลอิตาลี หรือซีซีไอ มีสำนักงานที่มิลาน โบซีโนได้รับเลือกเป็นประธาน ส่วนเอโดอาร์โด ปาสเตอร์จากเจนัวและอุลิสเซ บารุฟฟินีจากมิลานเป็นรองประธาน กลุ่มใหม่จึงมีโครงสร้างบริหารของตนเอง

สโมสรที่ย้ายรวมถึงเจนัว มิลาน อินเตอร์ ยูเวนตุส และโปร แวร์เชลลี การถอนตัวของทีมเหล่านี้ทำให้การชนะลงมติของฝ่ายสหพันธ์ไม่สามารถรักษาคู่แข่งสำคัญไว้ในรายการเดียวกันได้ นี่คือจุดที่เสียงส่วนใหญ่ในองค์กรกับอำนาจจากการเข้าร่วมแข่งขันแสดงผลต่างกัน

รายการของซีซีไอใช้ชื่อปรีมา ดิวิซิโอเน การตั้งชื่อและองค์กรใหม่ทำให้การคัดค้านเปลี่ยนจากข้อถกเถียงในห้องประชุมเป็นทางเลือกที่ลงแข่งขันได้จริง สโมสรจึงต้องตัดสินใจด้วยว่าจะอยู่ภายใต้ระบบใด ไม่ใช่เพียงสนับสนุนจำนวนทีมแบบไหน

สองรายการเปลี่ยนอำนาจต่อรองอย่างไร

ในฤดูกาล 1921/22 โนเวเซชนะรายการของสหพันธ์ ส่วนโปร แวร์เชลลีชนะรายการซีซีไอ ทั้งสองทีมไม่ได้เสมอกันในตารางเดียว และไม่ได้รับตำแหน่งร่วมจากนัดชิงที่ตัดสินผู้ชนะไม่ได้ แต่เป็นผู้ชนะของการแข่งขันที่มีผู้จัดแยกกัน

ประวัติของเมืองโนวี ลิกูเรบันทึกผลกระทบที่เกิดระหว่างฤดูกาลด้วย เบียลเลเซย้ายจากสหพันธ์ไปซีซีไอหลังกลุ่มเริ่มแล้ว และยูเอส โตริเนเซเข้ามาแทน ส่งผลให้ต้องปรับโปรแกรม เหตุการณ์นี้แสดงว่ารอยแยกทางบริหารกระทบคู่แข่งที่ทีมต้องพบจริง

การจัดรายการคู่ขนานเปิดทางให้สโมสรใหญ่แสดงว่าพวกตนมีทางเลือกนอกสหพันธ์ ขณะที่ฝ่ายสหพันธ์ยังมีสมาชิกและสามารถจัดการแข่งขันของตนต่อไปได้ แต่ทั้งสองฝ่ายต้องรับผลของการที่ทีมไม่ได้อยู่ในเส้นทางแชมป์เดียวกันอีกแล้ว

การเจรจาจึงดำเนินต่อระหว่างฤดูกาล และนำไปสู่ข้อตกลงประนีประนอมในเดือนมิถุนายน 1922 อย่างไรก็ดี เหตุการณ์ปี 1921 มีบทเรียนเฉพาะของมันเอง คือการหาข้อตกลงเรื่องจำนวนทีมต้องอาศัยทั้งเสียงยอมรับจากสมาชิกและความร่วมมือของสโมสรที่ทำให้การแข่งขันเกิดขึ้น

สโมสรใหญ่กับสโมสรเล็กตกลงกันไม่ได้เพราะการลดจำนวนเป็นการจัดสรรสิทธิ์ด้วย ฝ่ายหนึ่งต้องการเปลี่ยนขอบเขตของระดับสูงสุด อีกฝ่ายมีเหตุผลจะรักษาประตูที่ตนยังผ่านเข้าไปได้ เมื่อไม่มีข้อตกลงเรื่องสิทธิ์เหล่านี้ การลงมติจึงจบการประชุมได้แต่ยุติความขัดแย้งไม่ได้