แอตเลติโกยุคเอร์เรรา ก่อนภาพจำโค้ชเกมรับ

แอตเลติโกยุคเอร์เรรา มีแชมป์ลาลีกาสองสมัยติดในปี 1950 และ 1951 เป็นผลงานสำคัญก่อนเฮเลนิโอ เอร์เรราจะสร้างชื่อกับอินเตอร์ มิลานในทศวรรษถัดมา ทีมจากมาดริดชุดนี้ทำประตูมาก ใช้แนวรุกหลายคนแบ่งกันยิง และผ่านการชิงตำแหน่งจนถึงนัดสุดท้ายทั้งสองฤดูกาล การเสมอในวันรับแชมป์จึงเป็นเพียงตอนจบของการแข่งขันที่มีรายละเอียดมากกว่าภาพทีมซึ่งมุ่งรักษาประตูตัวเอง

ขุมกำลังของแอตเลติโกยุคเอร์เรรา

เอสกูเดโรเชื่อมแนวรุกสองรุ่น

อาเดรียน เอสกูเดโรอยู่กับสโมสรตั้งแต่ช่วงกลางทศวรรษ 1940 และลงสนามครั้งแรกในเดือนมกราคม 1946 เขาจึงมีประสบการณ์กับทีมมาก่อนแชมป์ภายใต้เอร์เรรา กองหน้าชาวมาดริดรายนี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของแนวรุกที่ได้รับฉายาว่าแนวรุกผ้าไหม ก่อนก้าวมาอยู่ในกลุ่มผู้เล่นที่แฟนบอลจดจำในชื่อแนวรุกแก้วคริสตัล

กลุ่มหลังประกอบด้วยฆุนโกซา ลาร์บี เบนบาเร็ก เปเรซ ปายา คาร์ลส์สัน และเอสกูเดโร ชื่อเหล่านี้แสดงให้เห็นว่าทีมมีผู้เล่นอันตรายหลายคน ไม่ได้ฝากประตูทั้งหมดไว้กับดาวยิงคนเดียว อย่างไรก็ตาม รายชื่อแนวรุกที่กลายเป็นตำนานไม่ได้หมายความว่าทั้งห้าต้องลงพร้อมกันทุกนัด แม้แต่เกมตัดสินแชมป์ปี 1951 เอสตรุชก็เป็นตัวจริงแทนตำแหน่งในแนวรุกที่มักเชื่อมกับชื่อฆุนโกซา

เบนบาเร็กเป็นอีกคนที่มีส่วนต่อความสำเร็จทั้งสองปี ในฤดูกาล 1949–50 เขาทำ 11 ประตู ขณะที่มูฆีกาทำ 12 เอสกูเดโรทำเก้า และคาร์ลส์สันทำแปด การกระจายตัวของผู้ทำประตูช่วยอธิบายว่าคู่แข่งต้องรับมือกับภัยคุกคามจากหลายคน แม้ไม่มีใครในกลุ่มนี้ยิงถึงยี่สิบประตูในลีกฤดูกาลนั้น

แชมป์ปี 1950 เริ่มจากการไล่ตาม

จากอันดับสิบสู่ชัยชนะในดาร์บี

แอตเลติโกเริ่มครึ่งหลังของฤดูกาล 1949–50 จากอันดับสิบ ก่อนเร่งผลงานจนขึ้นนำได้ภายในเจ็ดนัด จุดเปลี่ยนที่ชัดเจนคือชัยชนะเหนือเรอัล มาดริด 5–1 ที่เมโตรโปลิตาโน ฆุนโกซาและมูฆีกาทำคนละสองประตู ส่วนเอสกูเดโรเพิ่มอีกหนึ่ง ทีมของเอร์เรราจึงเข้าสู่หกนัดสุดท้ายในฐานะจ่าฝูง

หลังดาร์บี พวกเขาบุกชนะเซบียา 1–0 และถล่มเดปอร์ติโบ ลาโกรุญญา 6–1 ก่อนสะดุดแพ้บาร์เซโลนา 0–1 ในช่วงท้าย การตอบสนองด้วยชัยชนะเหนือเรอัล โซเซียดาดและโอเบียโดทำให้ทีมยังคุมโอกาสของตัวเองได้ ครึ่งฤดูกาลหลังทั้งหมดจบด้วยชัยชนะเก้านัด เสมอสาม และแพ้เพียงครั้งเดียวจาก 13 นัด

เสมอบาเลนเซีย 4–4 ยังต้องฟังผลจากบิลเบา

วันที่ 23 เมษายน 1950 แอตเลติโกมี 32 คะแนนก่อนเปิดบ้านรับบาเลนเซียที่มี 30 คะแนน ส่วนเดปอร์ติโบมี 31 คะแนนและต้องไปเยือนแอธเลติกที่บิลเบา ฟุตบอลลีกขณะนั้นให้สองคะแนนสำหรับชัยชนะ จึงมีมากกว่าหนึ่งสนามที่สามารถเปลี่ยนเจ้าของแชมป์ได้

เกมที่เมโตรโปลิตาโนจบ 4–4 ขณะที่เดปอร์ติโบเสมอแอธเลติก 2–2 แอตเลติโกจึงมี 33 คะแนนและรักษาตำแหน่งไว้ได้ นี่เป็นแชมป์ลีกครั้งที่สามของสโมสร และเป็นครั้งแรกที่ปิดงานในสนามเมโตรโปลิตาโนของตัวเอง ผลเสมอแปดประตูในวันสุดท้ายยังเข้ากับภาพรวมทีมที่ยิง 71 ประตูจาก 26 นัด เท่ากับบาเลนเซียและมากที่สุดร่วมในฤดูกาลนั้น

ปี 1951 แนวรุกแก้วคริสตัลกับบททดสอบที่เซบียา

ฤดูกาลถัดมามีเกมลีก 30 นัด แอตเลติโกทำได้ 87 ประตู โดยแนวรุกแก้วคริสตัลห้าคนรวมกันยิง 71 ลูก จำนวนประตูเพิ่มขึ้นพร้อมกับจำนวนแมตช์ที่มากขึ้น แต่เมื่อคิดเป็นค่าเฉลี่ย ทีมยังขยับจากประมาณ 2.73 เป็น 2.90 ประตูต่อเกมด้วย จึงไม่ได้เป็นเพียงผลจากการมีโปรแกรมเพิ่มสี่นัด

ช่วงก่อนเกมสุดท้าย แอตเลติโกชนะสี่จากห้านัด รวมถึงชนะเรอัล มาดริด 4–0 และเยย์ดา 7–1 ฝั่งเซบียาเสียตำแหน่งจ่าฝูงหลังแพ้แอธเลติกที่ซานมาเมสในนัดรองสุดท้าย ทำให้เกมเผชิญหน้ากันที่เนร์บิออนกลายเป็นสถานการณ์ที่เจ้าบ้านต้องชนะ ส่วนทีมเยือนเสมอได้

วันที่ 22 เมษายน 1951 เซบียานำจากโดเมเนช ก่อนเบนบาเร็กตีเสมอในนาทีที่ 43 สกอร์ 1–1 คงอยู่จนจบ แอตเลติโกคว้าแชมป์สมัยที่สี่และป้องกันตำแหน่งสำเร็จ คราวนี้ประตูสำคัญเกิดขึ้นนอกบ้าน และผู้ทำประตูเป็นหนึ่งในแกนหลักที่ร่วมสร้างผลงานมาตลอดสองปี

ก่อนจะกลายเป็นภาพจำจากอินเตอร์

การได้ผลเสมอที่ต้องการในเซบียาบอกว่าแอตเลติโกผ่านโจทย์ของวันสุดท้าย แต่ไม่อาจใช้ผลนัดเดียวแทนลักษณะของทั้งฤดูกาลได้ ทีมเดียวกันนี้ชนะคู่แข่งขาดหลายครั้ง และทำเกือบสามประตูต่อเกมตลอดลีก บทบาทของเอร์เรราในสเปนจึงควรถูกมองผ่านขุมกำลังและผลงานช่วงนั้นด้วย

เมื่อเอร์เรรามาคุมอินเตอร์ตั้งแต่ฤดูกาล 1960–61 เขาทำงานกับผู้เล่นและบริบทการแข่งขันอีกแบบ สโมสรอิตาลีจดจำทั้งความสามารถในการรวมใจทีมและความสำเร็จในยุโรปปี 1964 กับ 1965 ภาพจำเรื่องโค้ชเกมรับที่ติดตามชื่อเขามาภายหลังจึงไม่ควรบดบังช่วงแอตเลติโก ซึ่งเอสกูเดโร เบนบาเร็ก และเพื่อนร่วมแนวรุกช่วยกันสร้างแชมป์สองสมัยด้วยประตูจำนวนมาก