วิลลาลุ้นแชมป์1993 ทีมของรอนแอตกินสันขึ้นนำได้อย่างไร

วิลลาลุ้นแชมป์1993 ได้จากแนวรุกที่มีทั้งคนวิ่งรับบอลในพื้นที่ว่างและกองกลางซึ่งส่งบอลให้ถึงจุดนั้น รอน แอตกินสันนำแอสตัน วิลลาขึ้นจ่าฝูงหลังชนะมิดเดิลสโบรห์ 5–1 วันที่ 17 มกราคม ก่อนจบฤดูกาลด้วยตำแหน่งรองแชมป์ การเดินทางของทีมจึงมีทั้งช่วงที่ผู้เล่นหลายตำแหน่งช่วยกันทำประตู และช่วงท้ายที่โอกาสของคู่กองหน้าไม่กลายเป็นแต้มเหมือนเดิม

ทีมของรอนแอตกินสันมีแกนใด

ซอนเดอร์สเข้ามาเติมแนวรุกวิลลาลุ้นแชมป์1993

ดีน ซอนเดอร์สย้ายจากลิเวอร์พูลมาเสริมทีมระหว่างฤดูกาลและจับคู่กับดาเลียน แอตกินสัน กองหน้าทั้งสองมีผู้เล่นแดนกลางอย่างเควิน ริชาร์ดสัน แกร์รี พาร์เกอร์ และเรย์ ฮัฟตันช่วยต่อบอล สตีฟ ฟรอกแกตต์เป็นอีกทางเลือกทางริมเส้น ส่วนพอล แม็คกราธกับฌอน ทีลอยู่ในแนวรับ ทีมไม่ได้มีแต่ผู้เล่นที่รอให้กองหน้าสร้างโอกาสเอง

โครงสร้างนี้เห็นได้ในรายชื่อเกมเปิดบ้านชนะลิเวอร์พูล 4–2 วันที่ 19 กันยายน 1992 ซึ่งเป็นการลงเล่นในบ้านครั้งแรกของซอนเดอร์สกับวิลลา ไนเจล สพิงก์เฝ้าประตู เอิร์ล บาร์เร็ตต์กับสตีฟ สตอนตันเป็นแบ็ก และซอนเดอร์สลงคู่ดาเลียนในแนวหน้า ความคุ้นเคยกับฟุตบอลอังกฤษของผู้เล่นกลุ่มนี้ช่วยให้การเติมกองหน้าคนใหม่มีคนส่งบอลสนับสนุนอยู่แล้ว

วิลลาเริ่มลีกด้วยการเสมอสามนัดติดต่อกัน และแพ้เอฟเวอร์ตันในนัดที่สี่ ก่อนชนะเชฟฟิลด์ ยูไนเต็ด 2–0 เป็นชัยชนะแรก จึงไม่ได้เริ่มต้นในฐานะทีมที่ชนะต่อเนื่องทันที การขึ้นมาลุ้นแชมป์เกิดจากการสะสมผลงานหลังจากนั้น รวมถึงชัยชนะเหนือลิเวอร์พูลทั้งเหย้าและเยือน และการชนะแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด 1–0 ในบ้านช่วงเดือนพฤศจิกายน

ชนะมิดเดิลสโบรห์แล้วขึ้นนำ

17มกราคม1993กับประตูจากห้าผู้เล่น

นัดที่วิลลาขึ้นจ่าฝูงครั้งแรกของพรีเมียร์ลีกเกิดขึ้นที่วิลลาพาร์ก แม้ดาเลียนบาดเจ็บจนลงไม่ได้ ทีมกลับชนะมิดเดิลสโบรห์ 5–1 และมีชื่อผู้ทำประตูห้าคน ได้แก่ พาร์เกอร์ แม็คกราธ ดไวต์ ยอร์ก ซอนเดอร์ส และทีล สองคนในกลุ่มนี้เป็นเซ็นเตอร์แบ็ก จึงเป็นวันที่การเข้าทำกระจายออกไปไกลกว่าคู่กองหน้าประจำ

วิลลานำ 3–0 เมื่อจบครึ่งแรก พาร์เกอร์ทำประตูจากการเข้าไปรับบอลของสตอนตันในเขตโทษ ส่วนก่อนพัก ซอนเดอร์สหลุดผ่านผู้รักษาประตูแต่ยิงชนคาน ยอร์กตามโหม่งเข้า ความพร้อมของคนที่สองในการตามจังหวะมีผลโดยตรงต่อสกอร์ เพราะโอกาสซึ่งยังไม่สำเร็จจากผู้เล่นคนแรกยังมีคนเก็บต่อ

ซอนเดอร์สทำประตูได้เองในครึ่งหลังจากบอลยาวของสพิงก์ ขณะที่ทีลเติมขึ้นมาทำอีกลูก ชัยชนะนี้แสดงว่าทีมมีทางไปถึงประตูหลายแบบ ทั้งบอลจากกองกลาง การตามบอลในกรอบ และการเล่นตรงจากผู้รักษาประตู การขาดดาเลียนในวันนั้นไม่ได้ทำให้แนวรุกเหลือเส้นทางเดียว

คู่กองหน้ารับหน้าที่ต่างกันอย่างไร

การวิ่งของซอนเดอร์สกับจังหวะต่อบอลของดาเลียน

เกมชนะลิเวอร์พูลในเดือนกันยายนช่วยให้เห็นการทำงานของคู่กองหน้าเมื่อทั้งสองลงพร้อมกัน ลูกตีเสมอก่อนพักเกิดจากฟรอกแกตต์ขึ้นทางซ้ายและส่งบอลต่ำเข้ากลาง ซอนเดอร์สเคลื่อนเข้ากรอบก่อนจบสกอร์ เขาไม่ได้รอรับบอลนิ่ง ๆ แล้วค่อยหาทางหนีกองหลัง แต่ใช้การวิ่งทำให้ตัวเองมาถึงจุดรับในเวลาที่บอลผ่านเข้ามา

ในครึ่งหลัง ดาเลียนทำประตูขึ้นนำจากจังหวะยิงไม่เต็มของพาร์เกอร์ ต่อมาฮัฟตันจ่ายให้ซอนเดอร์สวิ่งเข้าไปทำประตูอีกครั้ง ก่อนกองหน้าทั้งสองมีส่วนต่อบอลในจังหวะที่พาร์เกอร์ทำลูกที่สี่ บางครั้งซอนเดอร์สเป็นคนจบ บางครั้งเขากับดาเลียนช่วยให้กองกลางได้เข้าทำแทน

หน้าที่ของคู่กองหน้าจึงไม่ได้ถูกแบ่งตายตัวว่าอีกคนยิงและอีกคนจ่าย ดาเลียนพร้อมเข้าถึงบอลในกรอบ ส่วนซอนเดอร์สคอยโจมตีพื้นที่ข้างหลังผู้ประกบ แต่ทั้งคู่ยังเชื่อมบอลกับผู้เล่นที่เติมมาได้ ความแตกต่างอยู่ในจังหวะและตำแหน่งของแต่ละโอกาส ไม่ใช่การให้คนใดคนหนึ่งรับหน้าที่สร้างเกมทุกครั้ง

สำหรับแดนกลาง การเห็นคนวิ่งล่วงหน้าทำให้ฮัฟตันหรือฟรอกแกตต์ส่งบอลเข้าไปในพื้นที่ที่ยังไม่มีใครครองอยู่ได้ กองหลังจึงต้องเฝ้าทั้งคนพาบอลและทางวิ่งของกองหน้า เมื่อพาร์เกอร์เติมตามมาอีกคน วิลลาก็มีเป้าหมายเพิ่มโดยไม่ต้องเริ่มการบุกใหม่จากด้านหลัง

สามเกมท้ายที่เปลี่ยนบทสรุป

จากโอกาสลุ้นถึงตำแหน่งรองแชมป์

หลังชนะอาร์เซนอลและแมนเชสเตอร์ ซิตีในเดือนเมษายน วิลลาไปเยือนแบล็กเบิร์นวันที่ 21 เมษายนพร้อมความหวังที่ยังเหลืออยู่ แต่แพ้ 0–3 ที่อีวูดพาร์ก ดาเลียนมีโอกาสตั้งแต่ต้นและยิงชนกรอบประตู ก่อนเจ้าบ้านลงโทษด้วยสองประตูของไมค์ นิวเวลล์และอีกลูกของเควิน กัลลาเกอร์ ทั้งหมดเกิดในครึ่งแรก

เกมนี้ต่างจากวันที่ถล่มมิดเดิลสโบรห์ตรงที่การเข้าถึงโอกาสไม่ได้ตามมาด้วยสกอร์ให้วิลลา ขณะที่คู่แข่งเปลี่ยนการบุกของตัวเองเป็นประตูได้อย่างรวดเร็ว เมื่อเป็นฝ่ายตามสามลูก ทีมต้องไล่แก้สถานการณ์แทนการใช้จังหวะบุกที่เลือกได้เองตั้งแต่ต้น

วิลลาแพ้โอลด์แฮม 0–1 ในบ้านวันที่ 2 พฤษภาคม ซึ่งทำให้แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ดแน่นอนกับตำแหน่งแชมป์ จากนั้นแพ้ควีนส์พาร์ก เรนเจอร์ส 1–2 ในนัดสุดท้าย จบด้วย 74 คะแนนจากการชนะ 21 เสมอ 11 และแพ้ 10 นัด สามเกมท้ายจึงไม่ได้เพิ่มคะแนนแม้แต่แต้มเดียว

ตำแหน่งรองแชมป์ยังสะท้อนคุณภาพของทีมที่ขึ้นนำได้จริงและชนะมากถึงครึ่งหนึ่งของโปรแกรม42นัด จุดแข็งอยู่ที่กองหน้าวิ่งรับบอลได้หลายทาง กองกลางมีคนจ่ายและคนตามเข้ากรอบ และแนวรับช่วยทำประตูได้ด้วย แต่ช่วงท้ายที่โอกาสหลุดมือพร้อมกับคู่แข่งจบสกอร์ได้เด็ดขาดทำให้รอน แอตกินสันพาทีมไปไม่ถึงถ้วยแชมป์