นิวคาสเซิลยุคเอ็ดเวิร์ด แชมป์ลีกสามสมัยปี 1905 1907 และ 1909

นิวคาสเซิล ยูไนเต็ด ยุคเอ็ดเวิร์ด คือช่วงเวลาที่ทีมจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอังกฤษกลายเป็นสโมสรที่ดีที่สุดของประเทศ ระหว่างปี 1905 ถึง 1909 นิวคาสเซิลคว้าแชมป์ดิวิชั่น 1 ไปได้ถึงสามสมัยในเวลาเพียงห้าปี แต่ในเวลาเดียวกันทีมชุดนี้กลับเข้าชิงเอฟเอคัพซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยชนะเพียงครั้งเดียว ความต่างระหว่างผลงานในลีกกับในถ้วยคือส่วนที่ทำให้เรื่องราวของทีมชุดนี้น่าสนใจกว่าการนับจำนวนแชมป์เพียงอย่างเดียว และยังเป็นบทเรียนว่าความยิ่งใหญ่ในระยะยาวของฤดูกาลลีกกับความสำเร็จในนัดเดียวของถ้วยเป็นคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิง

ยุคเอ็ดเวิร์ดของนิวคาสเซิลคือช่วงใด

คำว่ายุคเอ็ดเวิร์ดในที่นี้หมายถึงช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ตรงกับรัชสมัยของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งอังกฤษ ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่นิวคาสเซิล ยูไนเต็ด ขึ้นมาเป็นทีมชั้นนำของดิวิชั่น 1 ทีมคว้าแชมป์ลีกสามสมัยในฤดูกาล 1904/05 1906/07 และ 1908/09 นั่นหมายความว่าในห้าฤดูกาลนั้น นิวคาสเซิลได้แชมป์ถึงสามครั้ง แม้จะไม่ใช่การครองแชมป์ติดต่อกันทุกปี แต่ก็เป็นการแสดงถึงความสม่ำเสมอในระดับสูงสุดของวงการฟุตบอลอังกฤษยุคนั้น ไม่มีสโมสรใดในดิวิชั่น 1 ช่วงเวลาเดียวกันที่ทำผลงานได้ใกล้เคียงกันเลย ชื่อของนิวคาสเซิลจึงกลายเป็นที่รู้จักไปทั่วประเทศในฐานะทีมมาตรฐานที่ทีมอื่นต้องไล่ตาม ไม่ใช่แค่ทีมท้องถิ่นของภาคตะวันออกเฉียงเหนืออีกต่อไป

แชมป์ลีกสามสมัยเกิดขึ้นในปีใดบ้าง

แชมป์สมัยแรกมาจากฤดูกาล 1904/05 ตามด้วยฤดูกาล 1906/07 และปิดท้ายด้วยฤดูกาล 1908/09 การที่แชมป์ไม่ได้มาติดต่อกันทุกปีแต่สลับเว้นช่วงแบบนี้ ทำให้เห็นว่าทีมยังคงรักษามาตรฐานในระดับแข่งขันแชมป์ได้ตลอดเกือบทั้งทศวรรษ ไม่ใช่ทีมที่พุ่งขึ้นมาแรงในปีเดียวแล้วหายไป ทุกครั้งที่นิวคาสเซิลไม่ได้แชมป์ในฤดูกาลคั่นกลาง ทีมก็ยังคงอยู่ในกลุ่มทีมชั้นนำของตารางเสมอ ซึ่งเป็นเหตุผลที่แฟนบอลยุคนั้นมองว่านิวคาสเซิลคือทีมที่แข็งแกร่งที่สุดของอังกฤษในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง รูปแบบแชมป์แบบเว้นช่วงเช่นนี้ต่างจากทีมที่ครองแชมป์ติดต่อกันในเวลาต่อมา แต่ก็ยืนยันได้ว่าทีมชุดนี้อยู่ในระดับหัวตารางตลอดหลายฤดูกาลติดต่อกัน

ทำไมผลงานในเอฟเอคัพถึงต่างจากในลีก

แม้จะครองความยิ่งใหญ่ในลีก แต่นิวคาสเซิลกลับมีปัญหากับเอฟเอคัพอย่างชัดเจน ทีมเข้าชิงเอฟเอคัพห้าครั้งระหว่างปี 1905 ถึง 1911 แต่ชนะเพียงครั้งเดียว ฤดูกาล 1904/05 ซึ่งเป็นปีที่ได้แชมป์ลีกสมัยแรก ทีมเกือบทำดับเบิลได้สำเร็จแต่แพ้แอสตัน วิลลา 0-2 ในนัดชิง จากนั้นฤดูกาลถัดมาก็เข้าชิงอีกครั้งแต่แพ้เอฟเวอร์ตัน 0-1 ในปี 1906 ตามด้วยการแพ้วูล์ฟแฮมป์ตัน วันเดอเรอร์ส 1-3 ในนัดชิงปี 1908 กว่าจะประสบความสำเร็จได้ก็ในปี 1910 เมื่อทีมเสมอบาร์นสลีย์ 1-1 ในนัดแรก ก่อนชนะนัดรีเพลย์ 2-0 ที่กูดิสัน พาร์ค โดยอัลเบิร์ต เชพเพิร์ดยิงทั้งสองประตู แต่หลังจากนั้นเพียงปีเดียว นิวคาสเซิลก็กลับไปแพ้ในนัดชิงอีกครั้งเมื่อพ่ายแบรดฟอร์ด ซิตี ในปี 1911 รูปแบบที่เกิดขึ้นซ้ำแบบนี้ทำให้ทีมชุดนี้ถูกจดจำในฐานะทีมที่ยอดเยี่ยมในระยะยาวของลีก แต่มักพลาดท่าในเกมนัดเดียวที่ตัดสินกันด้วยผลแพ้ชนะทันที การเข้าชิงถึงห้าครั้งในเจ็ดปีถือเป็นตัวเลขที่สูงมากสำหรับยุคนั้น แต่อัตราการคว้าแชมป์กลับต่ำกว่าที่ผลงานในสนามควรจะเป็น

เซนต์เจมส์พาร์คในยุคนั้นเป็นอย่างไร

ช่วงต้นศตวรรษที่ 20 เซนต์เจมส์พาร์คมีความจุราว 30,000 ที่นั่ง ก่อนสโมสรจะลงทุนปรับปรุงสนามระหว่างปี 1900 ถึง 1905 จนความจุเพิ่มขึ้นเป็น 60,000 ที่นั่ง ทำให้ในช่วงเวลาหนึ่งเซนต์เจมส์พาร์คกลายเป็นสนามฟุตบอลที่ใหญ่ที่สุดในอังกฤษ การขยายสนามครั้งนี้เกิดขึ้นพอดีกับช่วงที่ทีมกำลังก้าวขึ้นเป็นสโมสรชั้นนำของประเทศ สะท้อนว่าความสำเร็จในสนามแข่งกับการเติบโตของสนามเหย้าเดินไปพร้อมกัน ยิ่งทีมประสบความสำเร็จมากเท่าไร จำนวนผู้ชมที่ต้องการเข้าไปชมเกมก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น สนามที่ใหญ่ที่สุดในประเทศจึงกลายเป็นสัญลักษณ์อีกอย่างหนึ่งของยุคที่นิวคาสเซิลรุ่งเรืองที่สุด ควบคู่ไปกับถ้วยแชมป์ลีกทั้งสามสมัย

ทีมชุดนี้เล่นด้วยแนวทางแบบใด

สิ่งที่ทำให้ทีมชุดนี้ถูกจดจำมากที่สุดไม่ใช่รูปแบบการเล่นเพียงอย่างเดียว แต่คือภาพรวมของผลงานตลอดทั้งทศวรรษ การคว้าแชมป์ลีกสามสมัยในห้าปีคือมาตรฐานที่ไม่มีทีมใดในยุคเดียวกันทำได้ ขณะที่การเข้าชิงเอฟเอคัพห้าครั้งในเจ็ดปีก็แสดงให้เห็นว่าทีมนี้แข็งแกร่งพอที่จะไปถึงรอบชิงได้อย่างสม่ำเสมอ แม้จะไม่สามารถแปลงโอกาสให้เป็นถ้วยรางวัลได้บ่อยเท่าที่ควร ภาพของนิวคาสเซิลในยุคเอ็ดเวิร์ดจึงเป็นภาพของทีมที่ยิ่งใหญ่ในระยะยาวแต่ยังมีจุดอ่อนในเกมตัดสินระยะสั้น ซึ่งเป็นแบบแผนที่แฟนบอลรุ่นหลังมักหยิบยกขึ้นมาเปรียบเทียบทุกครั้งที่พูดถึงประวัติศาสตร์ของสโมสร ความสามารถในการเข้าถึงรอบชิงได้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเป็นเรื่องที่ทีมส่วนใหญ่ในยุคนั้นทำไม่ได้ แม้ผลลัพธ์สุดท้ายจะไม่เป็นไปตามที่หวังทุกครั้งก็ตาม

รวมแล้วช่วงเวลาสิบกว่าปีตั้งแต่ต้นศตวรรษที่ 20 คือยุคที่นิวคาสเซิล ยูไนเต็ด ใกล้เคียงกับคำว่าทีมที่ดีที่สุดของอังกฤษมากที่สุด ทั้งจากจำนวนแชมป์ลีกที่เก็บได้และขนาดของสนามเหย้าที่ขยายใหญ่ขึ้นตามความนิยม แม้ประวัติศาสตร์เอฟเอคัพของทีมในช่วงเดียวกันจะเต็มไปด้วยความผิดหวังมากกว่าความสำเร็จก็ตาม เรื่องราวของยุคเอ็ดเวิร์ดจึงเป็นทั้งบทที่รุ่งโรจน์ที่สุดและบทที่น่าเสียดายที่สุดของสโมสรในเวลาเดียวกัน