แมนยูเหย้าเยือน 2011 แชมป์ที่มีผลงานสองด้านต่างกัน

แมนยูเหย้าเยือน 2011 คือภาพที่อธิบายได้ชัดว่าทำไมแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ดถึงคว้าแชมป์พรีเมียร์ลีกสมัยที่ 19 ในฤดูกาล 2010/11 ทั้งที่ผลงานในบ้านกับผลงานนอกบ้านของทีมต่างกันอย่างเห็นได้ชัด บทความนี้จะใช้ตารางแยกสนามอธิบายความได้เปรียบในบ้านโดยไม่รีบสรุปสาเหตุที่ไม่มีข้อมูลรองรับ เพราะตัวเลขเพียงอย่างเดียวบอกได้แค่ว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่ได้บอกว่าทำไมจึงเกิดขึ้นเสมอไป

คะแนนในบ้านเป็นสัดส่วนเท่าไร

ตลอดฤดูกาล 2010/11 แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ดจบด้วยสถิติ 23 ชนะ 11 เสมอ 4 แพ้ รวม 80 คะแนน ได้ประตู 78 เสียประตู 37 ผลต่างประตู +41 เมื่อแยกดูเฉพาะผลงานในบ้านที่โอลด์แทรฟฟอร์ด ทีมชนะไป 18 นัดจาก 19 นัด เสมอเพียง 1 นัด และไม่แพ้เลยแม้แต่นัดเดียว ตัวเลขนี้เฉียดฉิวกับการเป็นทีมแรกในรอบ 119 ปีที่ชนะครบทุกนัดในบ้านตลอดฤดูกาลลีกสูงสุด มีเพียงนัดที่เสมอกับเวสต์บรอมวิช อัลเบี้ยนเท่านั้นที่ทำให้พลาดสถิตินี้ไปอย่างน่าเสียดาย หากคิดเป็นสัดส่วนคะแนนในบ้าน ทีมเก็บได้ 55 จาก 57 คะแนนเต็มที่เป็นไปได้ หรือคิดเป็นเกือบทั้งหมดของโควตาคะแนนในบ้าน แสดงให้เห็นว่าโอลด์แทรฟฟอร์ดในฤดูกาลนั้นเป็นสนามที่แทบไม่มีทีมเยือนใดสามารถเก็บแต้มกลับไปได้เลย ทีมเยือนที่มาเยือนโอลด์แทรฟฟอร์ดตลอดฤดูกาลนั้นต้องเจอกับแนวรับที่มั่นคงและแนวรุกที่แปลงโอกาสเป็นประตูได้สม่ำเสมอ ทำให้แทบไม่มีช่วงใดของฤดูกาลที่ทีมเสียการควบคุมเกมในบ้านจนต้องเสียแต้มติดต่อกันหลายนัด ความต่อเนื่องของผลงานในบ้านลักษณะนี้เป็นฐานสำคัญที่ทำให้ทีมสะสมคะแนนได้เร็วกว่าคู่แข่งตั้งแต่ช่วงต้นฤดูกาล

เกมเยือนเสียแต้มในรูปแบบใด

ผลงานนอกบ้านของแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ดในฤดูกาลเดียวกันต่างจากผลงานในบ้านอย่างชัดเจน ทีมชนะเพียง 5 นัดจาก 19 นัดเยือนตลอดทั้งฤดูกาล ส่วนที่เหลือเป็นการเสมอ 10 นัดและแพ้ 4 นัด ตัวเลขนี้หมายความว่าทีมเก็บคะแนนนอกบ้านได้เพียง 25 จาก 57 คะแนนเต็ม ต่ำกว่าสัดส่วนคะแนนในบ้านอย่างมาก การเสียแต้มนอกบ้านส่วนใหญ่มาจากการเสมอมากกว่าการแพ้ ซึ่งบ่งชี้ว่าทีมยังคงรักษาเกมรับได้ในระดับหนึ่งเมื่อออกไปเยือน เพียงแต่ไม่สามารถปิดเกมเพื่อเก็บสามแต้มได้บ่อยเท่ากับตอนเล่นในบ้าน แชมป์ที่คว้ามาได้ในฤดูกาลนี้จึงไม่ได้มาจากทีมที่แข็งแกร่งเท่ากันทั้งสองสนาม แต่มาจากทีมที่แทบไม่แพ้ในบ้านเลย และยังประคองตัวไม่แพ้บ่อยเกินไปเมื่อต้องเดินทางออกไปเยือน สัดส่วนการเสมอที่สูงกว่าการแพ้ในเกมเยือนบ่งบอกว่าทีมยังคงมีวินัยเกมรับติดตัวไปด้วยแม้จะไม่ได้เล่นในสนามเหย้า เพียงแต่ความสามารถในการปิดเกมเพื่อเปลี่ยนแต้มเสมอให้เป็นชัยชนะนั้นลดลงเมื่อเทียบกับตอนเล่นที่โอลด์แทรฟฟอร์ด ซึ่งเป็นความต่างที่ตัวเลขสถิติแยกสนามสะท้อนออกมาอย่างชัดเจนที่สุด

คู่แข่งมีจุดอ่อนต่างกันอย่างไร

เมื่อเทียบกับทีมอันดับรองในตารางฤดูกาลนั้น เชลซีและแมนเชสเตอร์ ซิตี้จบด้วยสถิติเท่ากันที่ 21 ชนะ 8 เสมอ 9 แพ้ รวม 71 คะแนน ส่วนอาร์เซนอลจบด้วย 19 ชนะ 11 เสมอ 8 แพ้ รวม 68 คะแนน ตัวเลขรวมเหล่านี้แสดงให้เห็นว่าทั้งสามทีมเสียแต้มมากกว่าแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ดอย่างชัดเจนในภาพรวม แต่ข้อมูลที่มีอยู่ไม่ได้แยกผลงานเหย้าเยือนของแต่ละทีมคู่แข่งออกมาให้เห็นรายละเอียดเท่ากับของแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด การจะสรุปว่าคู่แข่งอ่อนแอกว่าตรงจุดใดในบ้านหรือนอกบ้านโดยเฉพาะจึงยังทำไม่ได้จากข้อมูลที่ตรวจสอบได้ในตอนนี้ สิ่งที่ยืนยันได้แน่ชัดคือช่องว่างคะแนนรวม 9 แต้มระหว่างแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ดกับทีมอันดับสองนั้นมีนัยสำคัญพอที่จะบอกได้ว่าความสม่ำเสมอในบ้านของแชมป์เป็นปัจจัยหนึ่งที่ทีมอื่นตามไม่ทัน หากจะเปรียบเทียบให้เห็นภาพ ทีมอันดับสองอย่างเชลซีและแมนเชสเตอร์ ซิตี้เสียแต้มรวมกันไปมากกว่าแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ดถึง 9 คะแนนตลอดฤดูกาล ซึ่งเทียบเท่ากับการแพ้เพิ่มอีกสองถึงสามนัดโดยประมาณ นั่นหมายความว่าแม้ทีมคู่แข่งจะมีนัดที่เล่นได้ดีไม่แพ้กัน แต่ความคงเส้นคงวาตลอดทั้งฤดูกาลคือสิ่งที่ทำให้แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ดทิ้งห่างได้ในที่สุด

ข้อสรุปเรื่องสนามต้องหยุดตรงไหน

ตัวเลขที่แยกเหย้าเยือนของแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ดบอกได้ชัดเจนว่าทีมทำผลงานในบ้านได้ดีกว่านอกบ้านมากเพียงใด แต่ตัวเลขเพียงอย่างเดียวไม่สามารถอธิบายสาเหตุเบื้องลึกได้ทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องแรงหนุนจากผู้ชม ความคุ้นเคยกับสภาพสนาม หรือระยะทางเดินทาง เพราะปัจจัยเหล่านี้ไม่มีข้อมูลเชิงสถิติที่ทดสอบแยกผลกระทบแต่ละอย่างออกจากกันได้อย่างชัดเจน การอ้างสาเหตุใดสาเหตุหนึ่งแบบฟันธงจึงเป็นการคาดเดามากกว่าข้อสรุปจากหลักฐาน สิ่งที่บทความนี้ยืนยันได้จากตัวเลขจริงมีเพียงว่า ฤดูกาล 2010/11 เป็นฤดูกาลที่แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ดเกือบไม่เสียแต้มในบ้านเลย และคว้าแชมป์ได้ด้วยทั้งความมั่นคงในบ้านและการไม่แพ้บ่อยเกินไปในสนามเยือน โดยทีมปิดฉากการคว้าแชมป์สมัยที่ 19 ด้วยผลเสมอ 1-1 กับแบล็กเบิร์น โรเวอร์สในวันที่ 14 พฤษภาคม 2011 ซึ่งเป็นการแซงสถิติแชมป์ลีกสูงสุด 18 สมัยของลิเวอร์พูลไปอีกหนึ่งสมัย ข้อสังเกตที่น่าสนใจคือแชมป์สมัยนี้มาถึงด้วยผลเสมอในเกมเยือน ไม่ใช่ชัยชนะ ซึ่งสอดคล้องกับภาพรวมทั้งฤดูกาลที่ทีมพึ่งพาความนิ่งมากกว่าความยิ่งใหญ่แบบเอาชนะทุกสนาม ตัวเลขแยกเหย้าเยือนจึงเป็นเครื่องมือที่ช่วยให้เข้าใจแชมป์สมัยนี้ได้ละเอียดกว่าการดูแค่ตารางคะแนนรวมเพียงอย่างเดียว