โปลี รินกอน ดาวซัลโวของเบติสในปีที่ทีมยังไม่นิ่ง

โปลี รินกอน เบติส คือชื่อที่อธิบายได้ตรงที่สุดว่าทำไมเรอัลเบติสถึงเคยมีดาวซัลโวของลาลีกาเป็นของตัวเองทั้งที่ทีมยังไม่นิ่งเลยในช่วงต้นทศวรรษ 1980 ฤดูกาล 1982-83 เขายิง 20 ประตูคว้ารางวัลปิชิชิ แต่เบติสกลับจบแค่อันดับ 11 เรื่องนี้บอกอะไรบางอย่างเกี่ยวกับทีมชุดนั้นได้มากกว่าตัวเลขประตูเสียอีก

เบติสอยู่ในสถานะไหนช่วงต้นทศวรรษ 1980

ก่อนฤดูกาลของรินกอน เรอัลเบติสอยู่ในกลุ่มกลางค่อนบนของลาลีกามาตลอด ฤดูกาล 1979-80 จบอันดับ 5 ฤดูกาล 1980-81 จบอันดับ 6 และฤดูกาล 1981-82 ก็จบอันดับ 6 อีกครั้ง ผลงานระดับนี้มากพอให้สโมสรได้สิทธิ์ไปเล่นยูฟ่าคัพทั้งในปี 1982 และปี 1984 ซึ่งถือว่าไม่ธรรมดาสำหรับทีมจากแคว้นอันดาลูเซียในยุคนั้น แต่พอถึงฤดูกาล 1982-83 อันดับกลับร่วงลงมาอยู่ที่ 11 ด้วยผลงาน 9 ชนะ 12 เสมอ 13 แพ้ จาก 34 นัด ได้ 30 คะแนน ทำประตูได้ 42 เสียไป 45 ลูก เห็นได้ชัดว่าทีมกำลังแกว่งอยู่ระหว่างการเป็นทีมระดับกลางที่มีลุ้นยุโรปกับการเป็นทีมที่ต้องเฝ้าดูตารางคะแนนโซนล่างด้วยความกังวล และนี่คือฤดูกาลเดียวกับที่รินกอนกลายเป็นดาวซัลโวของทั้งลีก

รินกอนยิงได้เท่าไรและด้วยรูปแบบใด

ฮิโปลิโต โปลี รินกอน โปเวดาโน เกิดที่ย่านลาบาเปียสในกรุงมาดริดเมื่อวันที่ 28 เมษายน 1957 และเติบโตผ่านทีมเยาวชนของเรอัลมาดริด เขาผ่านการปล่อยยืมตัวถึงสามครั้งไปทีมระดับล่าง ก่อนได้ลงเล่นให้ทีมชุดใหญ่เรอัลมาดริดครั้งแรกวันที่ 14 ตุลาคม 1979 ในเกมที่ชนะซาราโกซา 3-2 โดยยิงสองประตูหลังลงมาเป็นตัวสำรอง แต่ตลอดสามฤดูกาลกับต้นสังกัดเขาลงเล่นในลาลีกาไปเพียง 16 นัดเท่านั้น เขาย้ายมาอยู่กับเรอัลเบติสในฤดูกาล 1981-82 และในปีที่สองกับสโมสรคือ 1982-83 เขาทำผลงานยิง 20 ประตูในลีก มากพอคว้ารางวัลปิชิชิได้สำเร็จ ทั้งที่ทีมจบเพียงอันดับ 11 ตัวเลขนี้มีน้ำหนักเป็นพิเศษเพราะเป็นเกือบครึ่งหนึ่งของประตูทั้งหมด 42 ลูกที่เบติสทำได้ตลอดทั้งฤดูกาล

ทีมรอบตัวเขาช่วยได้มากแค่ไหน

ฤดูกาลนั้นแชมป์ตกเป็นของแอธเลติก บิลบาโอด้วย 50 คะแนน ตามมาห่าง ๆ ด้วยเรอัลมาดริดที่ได้ 49 คะแนน หลังจากนำอยู่หนึ่งแต้มก่อนนัดสุดท้ายแต่ไปแพ้บาเลนเซีย เปิดทางให้บิลบาโอคว้าแชมป์สมัยที่เจ็ดไปครอง ภาพรวมของลีกปีนั้นคือการแข่งขันสูสีที่ทีมท็อปทำผลงานได้อย่างสม่ำเสมอ ตรงข้ามกับเบติสที่พึ่งพาความคมของรินกอนเป็นหลัก เมื่อดูจากสัดส่วนประตูที่เขาทำคนเดียวเทียบกับทั้งทีม จะเห็นว่าไม่มีชื่อผู้เล่นคนอื่นที่โดดเด่นด้านการทำประตูมากพอจะแบ่งเบาภาระได้ นี่คือเหตุผลที่ทีมจบเพียงอันดับกลางตารางทั้งที่มีดาวซัลโวของลีกอยู่ในทีม เพราะแนวรุกพึ่งพาคนเดียวมากเกินไป ขณะที่แนวรับก็ยังเสียประตูมากถึง 45 ลูกตลอดฤดูกาล ซึ่งสะท้อนว่าจุดอ่อนของทีมไม่ได้อยู่ที่แนวรุกเพียงอย่างเดียว

สนามเบนิโต บิยามารินกับแฟนบอลเบติสมีบทบาทอย่างไร

สนามเหย้าของเบติสมีชื่อเดิมว่าเอสตาดิโอ เอลิโอโปลิส ก่อนสโมสรจะซื้อกิจการมาในปี 1961 ภายใต้การนำของประธานสโมสรเบนิโต บิยามาริน และเปลี่ยนชื่อสนามตามชื่อของเขาในเวลาต่อมา ระหว่างปี 1971 ถึง 1973 อัฒจันทร์ฝั่งเหนือและฝั่งใต้ถูกทุบทิ้งแล้วสร้างใหม่ทั้งหมด ก่อนที่ตลอดทศวรรษ 1970 ความจุจะค่อย ๆ ขยายขึ้นจนแตะราว 48,500 ที่นั่ง และในช่วงปี 1979 ถึง 1982 สนามผ่านการปรับปรุงใหญ่อีกครั้งเพื่อรองรับฟุตบอลโลกปี 1982 จนความจุขยับขึ้นไปอยู่ที่ 50,253 ที่นั่ง ปีเดียวกับที่รินกอนกำลังทำผลงานดาวซัลโวพอดี พูดได้ว่าช่วงเวลานั้นทั้งทีมในสนามและตัวสนามเองต่างก็อยู่ระหว่างการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ไปพร้อมกัน แฟนบอลเบติสในเวลานั้นจึงได้เห็นทั้งดาวซัลโวของตัวเองและสนามที่ใหญ่ขึ้นในเวลาไล่เลี่ยกัน แม้ผลงานของทีมโดยรวมจะยังไม่นิ่งพอจะแปลงทั้งสองสิ่งนี้เป็นความสำเร็จระดับถ้วยรางวัลก็ตาม

หลังฤดูกาลนั้น เส้นทางของทั้งเขาและทีมไปทางไหน

ฤดูกาลถัดมา 1983-84 เบติสกลับมาทำผลงานดีขึ้นด้วยการจบอันดับ 5 และได้สิทธิ์ไปเล่นยูฟ่าคัพอีกครั้ง ก่อนจะร่วงลงไปอยู่อันดับ 14 ในฤดูกาล 1984-85 แล้วขยับกลับมาที่อันดับ 8 ในฤดูกาล 1985-86 ส่วนรินกอนยังคงอยู่กับเบติสต่อเนื่องจนถึงปี 1989 รวมระยะเวลาแปดฤดูกาล ทำสถิติ 223 นัด 78 ประตูในลีกให้สโมสร และยิงรวมทุกรายการ 93 ประตู เขายังได้ติดทีมชาติสเปน 22 นัด ยิง 10 ประตูระหว่างปี 1983 ถึง 1986 โดยลงเล่นนัดแรกให้ทีมชาติเมื่อวันที่ 27 เมษายน 1983 พบสาธารณรัฐไอร์แลนด์ในเกมคัดเลือกยูโร 1984 และยิงประตูชัยได้หลังลงมาเป็นตัวสำรองเพียง 15 นาที เขายังได้ไปเล่นฟุตบอลโลกปี 1986 กับทีมชาติสเปนด้วย ก่อนจะแขวนสตั๊ดในวัย 32 ปีเมื่อจบฤดูกาล 1988-89 ซึ่งเป็นฤดูกาลเดียวกับที่เรอัลเบติสตกชั้นจากลาลีกาพอดี ตลอดอาชีพค้าแข้ง 13 ปีของเขา ทั้งกับเรอัลมาดริดและเรอัลเบติส รินกอนทำสถิติรวม 286 นัด 98 ประตู