เปรูจาไร้พ่าย 1979 ทำไมการไม่แพ้เลยจึงยังไม่เพียงพอสำหรับแชมป์ในระบบสองแต้ม

เปรูจาไร้พ่าย 1979 เป็นผลงานที่ไม่เคยเกิดกับทีมอิตาลีในลีกสูงสุดระบบพบกันหมดมาก่อน ทีมของอิลาริโอ คาสตานเญร์จบเซเรีย อา 30 นัดโดยไม่แพ้ แต่ได้รองแชมป์หลังมิลาน เปรูจาชนะ 11 นัดและเสมอ 19 นัด รวม 41 คะแนน ขณะที่มิลานได้ 44 คะแนนในระบบชนะสองคะแนน

คำตอบว่าทำไมทีมไร้พ่ายไม่ได้แชมป์อยู่ที่น้ำหนักของชัยชนะ มิลานแพ้ได้แต่ชนะมากกว่า เปรูจาไม่เสียสองคะแนนเต็มให้ใคร ทว่าผลเสมอแต่ละครั้งเพิ่มเพียงหนึ่งคะแนน เมื่อผลเสมอมีมากกว่าครึ่งของโปรแกรม ความแน่นอนในการไม่แพ้จึงไม่เท่ากับการสะสมแต้มสูงสุด

เปรูจาไร้พ่าย 1979 กับทีมของคาสตานเญร์

จากเลื่อนชั้นสู่รองแชมป์

คาสตานเญร์เริ่มคุมเปรูจาในฤดูกาล 1974/75 หลังมาจากระบบเยาวชนอตาลันตา สโมสรเปลี่ยนผู้เล่นครั้งใหญ่และคว้าแชมป์เซเรีย บีเพื่อเลื่อนชั้น จากนั้นจบอันดับแปดในปีแรกบนเซเรีย อา อันดับหกในฤดูกาล 1976/77 และอันดับเจ็ดในปี 1977/78 ก่อนก้าวถึงอันดับสองโดยไม่แพ้ในปีถัดมา

เส้นทางห้าฤดูกาลแสดงว่าทีมไร้พ่ายไม่ได้ปรากฏขึ้นทันทีหลังเลื่อนชั้น คาสตานเญร์มีผู้เล่นซึ่งเติบโตกับโครงการหลายปี เช่น ฟรังโก วานนินีและอันโตนิโอ เชคคารินี ขณะเดียวกันขุมกำลังปี 1978/79 เปลี่ยนเมื่อวอลเตอร์ โนเวลลิโนย้ายไปมิลาน และเรเดกีเอรี คัชชาโตรี บุตตี คาซาร์ซา กับเดลลา มาร์ติราเข้ามา

ผู้ทำประตูสูงสุดของเปรูจาในลีกคือวอลเตอร์ สเปจจอรินเก้าประตู ตัวเลขนี้ต่ำกว่ากองหน้าดาวซัลโวของหลายทีม แต่คะแนนของเปรูจามาจากการหลีกเลี่ยงความพ่ายแพ้ครบทุกนัด จึงเห็นรูปแบบทีมที่ไม่ได้พึ่งผู้ยิงคนเดียวทำยอดสูงเพื่อรักษาตำแหน่งบนตาราง

สิบเอ็ดชัยชนะกับสิบเก้าผลเสมอ

การคิดคะแนนแบบสองแต้ม

ชัยชนะ 11 นัดให้ 22 คะแนน และผลเสมอ 19 นัดให้อีก 19 คะแนน รวมเป็น 41 คะแนนพอดี หากเปลี่ยนผลเสมอหนึ่งนัดเป็นชัยชนะภายใต้ระบบนี้ ทีมจะเพิ่มเพียงหนึ่งคะแนน เพราะมีหนึ่งแต้มอยู่แล้วจากผลเดิม การเพิ่มจำนวนชัยชนะจึงสำคัญต่อการไล่ช่องว่างสามคะแนนจากมิลาน

ตารางสุดท้ายของมิลานมี 44 คะแนน เปรูจา 41 ยูเวนตุส 37 ส่วนอินเตอร์กับโตริโน 36 คะแนน เปรูจาจึงอยู่เหนืออันดับสามสี่คะแนน และไม่ได้รองแชมป์เพราะผลต่างหรือกฎตัดสินอันดับกับทีมคะแนนเท่ากัน ช่องว่างกับทั้งด้านบนและด้านล่างเห็นได้จากคะแนนโดยตรง

คำว่าไร้พ่ายบอกว่าผลลัพธ์แย่ที่สุดของเปรูจาคือเสมอ แต่ไม่ได้บอกสัดส่วนชัยชนะ เมื่อแยก 30 นัดออกเป็น 11 กับ 19 ภาพจึงชัดขึ้น ทีมชนะประมาณหนึ่งในสามและเสมอเกือบสองในสาม ความสม่ำเสมอป้องกันอันดับไม่ให้ตก แต่ผลเสมอจำนวนมากจำกัดเพดานคะแนน

การพบทีมลุ้นแชมป์

สองผลเสมอกับมิลานและสามแต้มจากยูเวนตุส

เปรูจาพบมิลานสองครั้งและเสมอ 1–1 ทั้งสองเกม นัดที่มิลาน วานนินียิงให้เปรูจานำตั้งแต่นาที 3 ก่อนโรแบร์โต อันโตเนลลีตีเสมอนาที 62 ส่วนนัดที่เปรูจา สเตฟาโน คิโอดียิงจุดโทษให้มิลานนำนาที 15 และเรนาโต คาซาร์ซายิงจุดโทษตีเสมอสองนาทีต่อมา

ผลสองนัดทำให้แต่ละทีมได้สองคะแนนจากการพบกันโดยตรง เปรูจาไม่แพ้แชมป์ แต่ก็ไม่ได้สร้างช่องว่างเหนือมิลานจากคู่นี้ การแย่งแชมป์จึงไปตัดสินด้วยผลงานต่อคู่แข่งอื่น ซึ่งมิลานสะสมชัยชนะได้มากพอจะจบเหนือสามคะแนน

กับยูเวนตุส เปรูจาได้ผลดีกว่าในด้านคะแนน ทีมบุกชนะ 2–1 ที่ตูริน สเปจจอรินยิงนาที 16 อันโตเนลโล คุคคูเรดดูตีเสมอนาที 65 และวานนินียิงประตูชัยนาที 77 เกมอีกนัดที่เปรูจาจบ 0–0 รวมแล้วทีมของคาสตานเญร์เก็บสามคะแนนจากแชมป์ฤดูกาลก่อนโดยไม่แพ้

เกมกับอินเตอร์ที่จบ 2–2 มีผลกระทบต่อขุมกำลังเมื่อวานนินีบาดเจ็บรุนแรง เชคคารินียิงประตูตีเสมอให้นาที 92 เปรูจายังรักษาสถิติไม่แพ้ แต่ต้องเดินหน้าช่วงที่เหลือโดยผู้เล่นสำคัญได้รับบาดเจ็บ เหตุการณ์นี้เพิ่มบริบทให้ 19 ผลเสมอโดยไม่ใช้มันเป็นคำอธิบายเพียงเหตุเดียวของอันดับสอง

คุณค่าของไร้พ่ายที่ต่างจากอันดับหนึ่ง

สถิติกับถ้วยรางวัลวัดคนละด้าน

มิลานยืนยันแชมป์วันที่ 6 พฤษภาคม 1979 หลังเสมอโบโลญญา 0–0 และมี 43 คะแนน เมื่อฤดูกาลจบวันที่ 13 พฤษภาคม มิลานเสมอลาซิโอ 1–1 ทำให้ยอดสุดท้ายเป็น 44 คะแนน ส่วนเปรูจาเสมอโบโลญญา 2–2 และจบที่ 41 คะแนน

สถิติสุดท้ายอธิบายช่องว่างสามคะแนนโดยตรง มิลานชนะ 17 เสมอ 10 แพ้ 3 จึงได้ 34 คะแนนจากชัยชนะและ 10 จากผลเสมอ รวม 44 คะแนน เปรูจาชนะ 11 เสมอ 19 และไม่แพ้ จึงได้ 22 บวก 19 รวม 41 คะแนน มิลานชนะมากกว่าหกนัด ได้เพิ่ม 12 คะแนน ขณะที่เสมอน้อยกว่าเก้านัดจึงลดไป 9 คะแนน ผลต่างสุทธิเท่ากับสามคะแนน