แมนยูเหย้าเยือน 2011 แชมป์ที่มีผลงานสองด้านต่างกัน

แมนยูเหย้าเยือน 2011 มีผลงานต่างกันมากจนต้องแยกดูสองตารางจึงจะเข้าใจแชมป์ฤดูกาล 2010/11 ทีมของเซอร์ อเล็กซ์ เฟอร์กูสันเก็บ 55 คะแนนที่โอลด์ แทรฟฟอร์ด แต่ได้เพียง 25 คะแนนจากการเดินทางออกไปเล่นอีก 19 นัด ความแข็งแกร่งในบ้านช่วยชดเชยเกมเยือนที่เสมอบ่อย และทำให้จบด้วย 80 คะแนนเหนือเชลซีกับแมนเชสเตอร์ ซิตีที่มีทีมละ 71 คะแนน

คะแนนในบ้านเป็นสัดส่วนเท่าไร

แมนยูเหย้าเยือน 2011 ต่างกันถึง30คะแนน

ในบ้าน แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ดชนะ 18 เสมอหนึ่งและไม่แพ้ใคร ยิง 49 เสีย 12 ประตู คะแนน 55 จากทั้งหมดที่เป็นไปได้ 57 คะแนนหมายถึงทำหล่นเพียงสองแต้มตลอดฤดูกาล และคิดเป็นร้อยละ 68.75 ของคะแนนรวม 80 แต้มของทีม

นอกบ้าน ยูไนเต็ดชนะห้า เสมอสิบและแพ้สี่ ยิง 29 เสีย 25 ประตู ได้ 25 คะแนนจากโอกาสสูงสุด 57 คะแนนเท่ากัน ผลต่างระหว่างสองสนามจึงไม่ใช่เพียงสามสิบแต้ม แต่ยังเห็นได้จากผลต่างประตู ในบ้านอยู่ที่บวก 37 ขณะที่เกมเยือนอยู่ที่บวกสี่

การเสมอเวสต์บรอมวิช อัลเบียน 2–2 วันที่ 16 ตุลาคม 2010 เป็นเกมเดียวที่คู่แข่งเก็บคะแนนกลับออกจากโอลด์ แทรฟฟอร์ดได้ ส่วนอีก 18 เกมจบด้วยชัยชนะของเจ้าบ้าน รวมถึงการชนะเชลซี 2–1 วันที่ 8 พฤษภาคม 2011 ในช่วงตัดสินแชมป์

ตัวเลขนี้ไม่ได้หมายความว่าทุกเกมในบ้านชนะง่าย หรือแนวรับไม่มีช่วงผิดพลาด แต่ยูไนเต็ดเปลี่ยนผลการแข่งขันให้เป็นสามคะแนนได้แทบทุกครั้ง การชนะต่อเนื่องในสนามเดิมจึงสร้างฐานคะแนนที่คู่แข่งต้องไล่ตาม แม้ทีมจะสะดุดนอกบ้านเป็นระยะ

เกมเยือนเสียแต้มในรูปแบบใด

ผลเสมอสิบครั้งเป็นจุดเด่นของตารางเกมเยือน มากกว่าครึ่งหนึ่งของการเดินทางจบด้วยหนึ่งคะแนน มีทั้งเกมที่ยูไนเต็ดนำแล้วรักษาไว้ไม่ได้ เกมที่ต้องไล่ตีเสมอ และเกมไร้ประตู จึงไม่ควรรวมทั้งหมดไว้ภายใต้ภาพว่าเป็นทีมซึ่งบุกไปแพ้บ่อย

ที่ฟูแล่มวันที่ 22 สิงหาคม 2010 ยูไนเต็ดนำก่อนจากพอล สโคลส์ แต่ถูกไซมอน เดวีส์ตีเสมอ หลังจากเบรเด ฮังเกลันด์ทำเข้าประตูตัวเองให้ทีมเยือนนำ 2–1 ยูไนเต็ดมีโอกาสหนีห่างจากจุดโทษ ทว่านานีถูกเดวิด สต็อกเดลเซฟ ก่อนฮังเกลันด์โหม่งลูกเตะมุมตีเสมอ 2–2

เกมที่คราเวน คอตเทจจึงมีทั้งโอกาสเพิ่มประตูนำและการเสียประตูช่วงท้ายอยู่ในเรื่องเดียวกัน การมีสกอร์นำไม่ได้ปิดการแข่งขัน หากคู่แข่งยังสร้างโอกาสจากลูกตั้งเตะได้ และฝ่ายนำใช้จังหวะสำคัญของตัวเองไม่สำเร็จ

วันที่ 11 กันยายน ยูไนเต็ดเจอสถานการณ์คล้ายกันในผลลัพธ์แต่ต่างกันในลำดับเกม พวกเขานำเอฟเวอร์ตัน 3–1 ที่กูดิสัน พาร์คเมื่อเข้าสู่ช่วงทดเวลา ทิม เคฮิลล์โหม่งให้เจ้าบ้านไล่มา ก่อนมิเกล อาร์เตตายิงตีเสมอ 3–3 สองประตูในเวลาที่เหลือเพียงน้อยนิดเปลี่ยนชัยชนะที่ใกล้มือให้เหลือหนึ่งคะแนน

อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ทุกผลเสมอเกิดจากการเสียประตูท้ายเกม ยูไนเต็ดเสมอ 0–0 ที่ซันเดอร์แลนด์ แมนเชสเตอร์ ซิตี ท็อตแนม ฮอตสเปอร์ และนิวคาสเซิล สี่เกมนี้ให้สี่คะแนนโดยไม่เสียประตู แต่ก็ไม่สามารถเปลี่ยนการรักษาประตูให้เป็นชัยชนะได้

เกมเยือนยังมีด้านที่ทีมพลิกสถานการณ์กลับมาได้ วันที่ 25 มกราคม 2011 ยูไนเต็ดตามแบล็กพูล 0–2 เมื่อจบครึ่งแรก ก่อนดิมิทาร์ เบอร์บาตอฟยิงสองลูกและฮาเวียร์ เอร์นันเดซทำอีกหนึ่งประตูให้ชนะ 3–2 ชัยชนะเช่นนี้ช่วยพยุงคะแนนนอกบ้าน แต่ไม่ได้ลบความไม่สม่ำเสมอของผลงานตลอด 19 นัด

คู่แข่งมีจุดอ่อนต่างกันอย่างไร

เชลซีเก็บ 45 คะแนนในบ้านและ 26 คะแนนนอกบ้าน ส่วนแมนเชสเตอร์ ซิตีได้ 43 คะแนนในบ้านกับ 28 คะแนนเกมเยือน ทั้งสองทีมทำคะแนนนอกบ้านมากกว่ายูไนเต็ดเล็กน้อย แต่ช่องว่างในบ้านใหญ่กว่า จึงจบตามหลังแชมป์เก้าคะแนนเท่ากัน

เมื่อเทียบกับเชลซี ยูไนเต็ดได้เปรียบจากเกมในบ้านสิบคะแนน แต่เสียเปรียบเกมเยือนหนึ่งคะแนน รวมเป็นความต่างเก้าคะแนนพอดี เมื่อเทียบซิตี ความได้เปรียบในบ้านอยู่ที่สิบสองคะแนนและเสียเปรียบนอกบ้านสามคะแนน การแยกส่วนเช่นนี้แสดงว่าผลงานเหย้าชดเชยจุดอ่อนได้มากเพียงใด

อาร์เซนอลเป็นอีกตัวอย่างที่ช่วยให้เห็นภาพชัด พวกเขาเก็บ 31 คะแนนนอกบ้าน มากกว่ายูไนเต็ดหกคะแนน แต่ได้เพียง 37 คะแนนในบ้าน น้อยกว่าแชมป์ถึง 18 คะแนน รวมแล้วจบที่ 68 คะแนน แม้เกมเยือนจะมีชัยชนะแปดครั้งเทียบกับห้าครั้งของยูไนเต็ดก็ตาม

ดังนั้น การมองเพียงจำนวนชัยชนะเกมเยือนอาจทำให้ประเมินอันดับสุดท้ายผิดทิศ อาร์เซนอลกับซิตีชนะนอกบ้านมากกว่าแชมป์จริง แต่การแข่งขันให้คะแนนรวมทั้งสองสนาม ความถี่ในการเปลี่ยนเกมเหย้าเป็นชัยชนะของยูไนเต็ดจึงมีน้ำหนักมากกว่าความเสียเปรียบที่เกิดขึ้นระหว่างเดินทาง

ข้อสรุปเรื่องสนามต้องหยุดตรงไหน

ตารางเหย้าเยือนบอกว่าคะแนนเกิดขึ้นที่ไหน แต่ไม่ได้แยกสาเหตุให้เสร็จในตัวเอง นักเตะที่พร้อมลงเล่น คุณภาพคู่แข่งในวันนั้น สถานการณ์สกอร์ และจังหวะตัดสินเกมยังมีผลร่วมกัน เกมเสมอฟูแล่มมีทั้งจุดโทษที่พลาดและลูกเตะมุม ส่วนเกมเอฟเวอร์ตันจบต่างออกไปเพราะสองประตูในช่วงทดเวลา

แม้จะเรียกโอลด์ แทรฟฟอร์ดว่าเป็นฐานสำคัญของแชมป์ได้ ก็ยังไม่ควรตีความว่าย้ายเกมใดเข้าไปเล่นที่นั่นแล้วผลจะเปลี่ยนแน่นอน หรือแต้มที่ได้เพิ่มทั้งหมดมาจากเสียงเชียร์เพียงอย่างเดียว สถิติชุดนี้ไม่ได้วัดส่วนแบ่งของปัจจัยเหล่านั้น

ภาพของแชมป์ปี 2011 จึงเป็นทีมที่ทำงานสองด้านได้ไม่เท่ากัน แต่รวมกันแล้วเพียงพอจะเหนือคู่แข่ง ความยอดเยี่ยมในบ้านไม่ได้ทำให้เกมเยือนหมดความสำคัญ ตรงกันข้าม คะแนน 25 แต้มจากการเดินทางยังเป็นส่วนที่ขาดไม่ได้ เพียงแต่ถูกวางอยู่บนฐานในบ้านซึ่งทำหล่นน้อยอย่างยิ่ง