สนามนั่งอังกฤษ การเปลี่ยนอัฒจันทร์ช่วงเริ่มพรีเมียร์ลีก

สนามนั่งอังกฤษในช่วงเริ่มพรีเมียร์ลีกเป็นผลของการเปลี่ยนวิธีจัดพื้นที่ให้ผู้ชมครั้งใหญ่ สโมสรต้องรื้อหรือดัดแปลงอัฒจันทร์ยืน ขณะที่การแข่งขันยังดำเนินต่อไป ภาพสนามในต้นทศวรรษ1990จึงมีทั้งเก้าอี้ใหม่ เขตที่ปิดก่อสร้าง และความจุที่ลดลง ก่อนการขยายอาคารในเวลาต่อมาจะช่วยรับคนได้มากขึ้น

การเปลี่ยนแปลงนี้เริ่มจากเรื่องความปลอดภัย และมีเส้นตายที่ครอบคลุมสองระดับบนของฟุตบอลอังกฤษ เมื่อพรีเมียร์ลีกเปิดฤดูกาลแรกในปี1992 งานจำนวนหนึ่งจึงยังอยู่ระหว่างดำเนินการ สนามทุกแห่งไม่ได้กลายเป็นอัฒจันทร์นั่งพร้อมกันในวันเปิดลีก

เหตุใดอังกฤษจึงปรับสนามครั้งใหญ่

ฮิลส์โบโรและข้อเสนอเทย์เลอร์

วันที่15เมษายน1989 ลิเวอร์พูลพบกับน็อตติงแฮม ฟอเรสต์ในรอบรองชนะเลิศเอฟเอคัพที่ฮิลส์โบโร สนามของเชฟฟิลด์ เวนส์เดย์ ความล้มเหลวในการควบคุมฝูงชนของตำรวจนำไปสู่ความแออัดรุนแรงในคอกผู้ชมสองส่วน เหตุการณ์นี้คร่าชีวิตผู้สนับสนุนรวม97คนในท้ายที่สุด และทำให้การจัดการสนามฟุตบอลถูกตรวจสอบอย่างจริงจัง

รายงานเทย์เลอร์เป็นหนึ่งในการสอบสวนที่ตามมา และผลักดันการเปลี่ยนอัฒจันทร์ให้เป็นที่นั่ง การสอบสวนในเวลาต่อมายังยืนยันว่าแฟนบอลไม่ได้เป็นผู้รับผิดชอบต่อโศกนาฏกรรม การเล่าเรื่องการปรับสนามจึงต้องเริ่มจากความล้มเหลวในการจัดการความปลอดภัย ไม่ใช่กล่าวโทษผู้เสียชีวิตหรือเหมารวมว่าปัญหาเกิดจากความรุนแรงของผู้ชม

เป้าหมายที่นำมาใช้กับสโมสรในพรีเมียร์ลีกและดิวิชันหนึ่งของฟุตบอลลีกคือสนามที่มีที่นั่งทั้งหมดภายในต้นฤดูกาล1994 การกำหนดขอบเขตเช่นนี้มีความหมาย เพราะดิวิชันหนึ่งในขณะนั้นเป็นระดับที่สอง รองจากพรีเมียร์ลีก มิใช่ชื่อของลีกสูงสุดแบบก่อนปี1992

ที่นั่งเพิ่มไม่ได้แปลว่าความจุเพิ่ม

สนามนั่งอังกฤษกับโอลด์แทรฟฟอร์ดช่วง1992

โอลด์แทรฟฟอร์ดแสดงผลกระทบของการดัดแปลงได้ชัด ประวัติสนามที่แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ดเผยแพร่ระบุว่าความจุอยู่ที่56,385คนในปี1985 ก่อนการเปลี่ยนเป็นสนามนั่งจะทำให้ลดลงเหลือประมาณ44,000คนภายในปี1992 ตัวเลขหลังจึงบอกเรื่องพื้นที่ที่เปิดรองรับผู้ชม มิใช่จำนวนคนที่มาเชียร์ในนัดใดนัดหนึ่ง

ความจุที่หายไปราวหนึ่งหมื่นสองพันคนทำให้เห็นว่าการเพิ่มเก้าอี้ไม่ได้เท่ากับการเพิ่มจำนวนบัตรขาย อัฒจันทร์ยืนกับแถวที่นั่งใช้พื้นที่ต่างกัน สโมสรต้องจัดพื้นที่ใหม่ให้สอดคล้องกับรูปแบบอาคาร แฟนบอลอาจมองเห็นสนามเดิมและชื่ออัฒจันทร์เดิม แต่ขอบเขตที่เข้าใช้งานได้เปลี่ยนไปแล้ว

ที่สเตรตฟอร์ดเอนด์ อัฒจันทร์ยืนเดิมถูกแทนด้วยเวสต์สแตนด์แบบมีที่นั่ง ซึ่งสร้างในช่วงปี1992–1993 การเปลี่ยนส่วนหลังประตูนี้เป็นงานก่อสร้างจริง ไม่ใช่เพียงนำเก้าอี้มาวางบนขั้นยืนเดิมทั้งหมด ประวัติอาคารของฮิสทอริกอิงแลนด์แยกอัฒจันทร์ชุดนี้ออกจากชั้นที่สองซึ่งเพิ่มภายหลังในปี2000

ยูไนเต็ดระบุว่าหลังจากนั้นสนามจึงทยอยขยายจนมีความจุประมาณ58,000คนในปี1996 ลำดับนี้อธิบายสองกระบวนการที่เกิดคนละช่วง ได้แก่การปรับให้เป็นที่นั่งซึ่งทำให้จำนวนที่รับได้ลดลง และการก่อสร้างเพิ่มเติมเพื่อเพิ่มความจุกลับขึ้นมา การใช้ภาพสนามที่ใหญ่ขึ้นในยุคหลังจึงไม่บอกว่าช่วงเปลี่ยนผ่านไม่มีข้อจำกัด

เป้าหมายปี1994กับสนามที่ยังปรับปรุง

คำชี้แจงต่อรัฐสภา

คำชี้แจงต่อสภาสามัญวันที่26ตุลาคม1994 ระบุว่าเมื่อถึงเดือนสิงหาคม สโมสรส่วนใหญ่จาก46แห่งในพรีเมียร์ลีกและดิวิชันหนึ่งมีสนามนั่งทั้งหมดแล้ว หรือปิดพื้นที่ยืนส่วนสุดท้ายและกำลังเปลี่ยนให้เป็นที่นั่ง ถ้อยคำสองส่วนนี้อธิบายสภาพสนามได้ต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ

สนามที่ก่อสร้างเสร็จย่อมมีที่นั่งเปิดใช้งานในส่วนนั้น ส่วนสนามที่ปิดเขตยืนยังอาจมีพื้นที่รอการดัดแปลงอยู่ การหยุดรับคนเข้าส่วนเดิมจึงเกิดขึ้นได้ก่อนงานติดตั้งที่นั่งจะเสร็จ ข้อความดังกล่าวไม่ได้บอกว่าสนามทั้ง46แห่งเสร็จสมบูรณ์พร้อมกัน และไม่ได้บอกว่ายังเปิดให้ยืนดูได้ทุกแห่งที่กำลังก่อสร้าง

คำชี้แจงเดียวกันกล่าวถึงการตั้งหน่วยงานออกใบอนุญาตฟุตบอลให้กำกับติดตามการทำหน้าที่ของหน่วยงานท้องถิ่นด้านความปลอดภัยของสนาม การเปลี่ยนอัฒจันทร์จึงเกี่ยวข้องทั้งกับเจ้าของสนาม ผู้กำกับดูแล และเงื่อนไขการเปิดใช้พื้นที่ มิใช่เรื่องที่สโมสรตัดสินใจด้านการออกแบบเพียงลำพัง

ทีมเลื่อนชั้นได้รับเวลาเพิ่มอย่างไร

โบลตันและเงื่อนไขผ่อนผัน

เมื่อรัฐสภาถามถึงสถานะในวันที่2พฤษภาคม1996 โบลตันยังเป็นทีมพรีเมียร์ลีกที่ไม่ผ่านข้อกำหนดสนามนั่งทั้งหมด ส่วนดิวิชันหนึ่งมีสโต๊ค ซิตี พอร์ตเวล เรดิง ซันเดอร์แลนด์ และพอร์ตสมัธ รายชื่อเหล่านี้แสดงว่ากำหนดปี1994มีทั้งกรณีขยายเวลาและเงื่อนไขเฉพาะสำหรับสโมสรเลื่อนชั้น

รัฐบาลอธิบายว่าสโมสรมีเวลาสามปีนับจากการเลื่อนขึ้นดิวิชันหนึ่งเพื่อพัฒนาสนาม โบลตันกับสโต๊คขึ้นสู่ระดับนั้นในปี1993 จึงมีเวลาถึงต้นฤดูกาล1996 ส่วนพอร์ตเวลกับเรดิงที่ขึ้นในปี1994มีเวลาถึงต้นฤดูกาล1997 จุดเริ่มนับเวลาของโบลตันจึงเป็นการขึ้นระดับที่สอง ไม่ใช่การขึ้นพรีเมียร์ลีกครั้งถัดมา

ซันเดอร์แลนด์กับพอร์ตสมัธอยู่ในอีกกรณีหนึ่ง ทั้งคู่ได้รับการขยายครั้งละหนึ่งปีมาแล้วสองครั้ง และต้องทำให้เสร็จภายในต้นฤดูกาล1996เช่นกัน อำนาจขยายเวลานั้นใช้หลังปรึกษาหน่วยงานออกใบอนุญาตฟุตบอล ซึ่งปรึกษาหน่วยงานท้องถิ่นที่เกี่ยวข้องอีกทอดหนึ่ง วันครบกำหนดที่ตรงกันจึงอาจมาจากเงื่อนไขต่างกัน

ภาพการเปลี่ยนอัฒจันทร์ในยุคเริ่มพรีเมียร์ลีกจึงประกอบด้วยทั้งเส้นตายร่วม การปิดส่วนยืน การสร้างอาคารใหม่ และเวลาเพิ่มเติมของบางสโมสร ความเปลี่ยนแปลงที่ผู้ชมพบในสนามขึ้นอยู่กับแต่ละขั้นตอนเหล่านี้ด้วย รายละเอียดปี1994และ1996เป็นเงื่อนไขทางประวัติศาสตร์ของช่วงนั้น ไม่ใช่คู่มือการอนุญาตพื้นที่ยืนหรือที่นั่งในฟุตบอลยุคปัจจุบัน